GR10 – Dag 15 | Van Arrens-Marsous naar Lac d’Estaing

Jul 11, 2023 | GR10

Gisteravond zat ik er compleet doorheen, zoals dat zo mooi heet.

Ik zat in mijn hoofd allemaal te bedenken op wat voor handige manier ik zo snel mogelijk weer naar Nederland zou kunnen komen.

Ik piekerde: al die dagen die er nog voor me liggen, hoe moet het allemaal?

Ik kreeg het Spaans benauwd: zo lang houd ik het niet vol zonder mijn gezin, zolang kan ik niet in dit tentje wonen. zolang kan ik niet zonder familie, vrienden en vriendinnen om me heen.

En: waarom verzin ik toch altijd van die net iets te grote plannen?

Gelukkig heb ik dan een lieve, verstandige man, die dan dingen naar mij whatsappt als: alles stap voor stap, geef het de tijd. Dat helpt altijd erg, dat hij niet meebeweegt met mijn stemmingen, maar kalm een rots in de branding is. En die ook zegt: als het echt niet meer gaat kom ik je halen.

Oh wat hou ik toch van hem!

Maar goed, ik heb nu een nacht goed geslapen, en dat maakt een heel verschil. Ik moet goed onthouden dat uitputting een hele hoop invloed kan hebben op je stemming.

Ik kan alweer een heeeel klein beetje lachen.

Omdat ik de komende etappe in tweeën heb geknipt, heb ik een rustige dag voor me, en ik doe alles op mijn dooie akkertje. Dat is ook wel eens lekker :-).

In de tussentijd wordt er ook flink veel met thuis gewhatsappt, omdat onze dochter vandaag aan haar Camino de Santiago begint. De twee vrouwen uit het gezin allebei op pad! De een naar het oosten, de ander naar het westen.

Ik was nog bezorgd over de overstap tussen Gare du Nord en Gare Montparnasse. Deze overstap heb ik twee weken geleden ook gemaakt, en die vond ik zelf best spannend.

Maar wat wil het toeval? Schoonzus Wieneke en nichtje Hanna zijn toevallig ook in Parijs voor een tentoonstelling, en realiseren zich net op tijd dat dit Hebes vertrekdag is.

Hebes trein is vertraagd, dus het lukt nog net om elkaar te treffen op Gare du Nord. Gedrieën reizen ze met de metro naar Montparnasse, waar Hebe uit wordt gezwaaid.

Wieneke wordt nu definitief benoemd tot Hoofd Uitzwaaien van de familie – zij zwaaide mij ook al uit op station Rotterdam, exact twee weken geleden.

Dank jullie wel, Wieneke en Hanna! Het was een pak van mijn moederhart.


Zoals ik al zei, ik ging op mijn dooie akkertje weg. Het was al laat, en een hete dag, de zon stond te branden, dus ik klapte mijn parasolletje uit. Perfect!

Ik geneer me stom genoeg nog een beetje voor die parasol. Niemand loopt met zo’n ding, en op een of andere manier voel ik me altijd een beetje belachelijk.

Het mooie van zo’n parasol is dat je een beetje achter de rand kunt wegduiken, daarmee de eventuele blikken van andere mensen vermijdend.

Ik was nog geen kilometer op weg, en toen zag ik aan mijn rechterhand en enorm fijn leuk terrasje opduiken. Zo’n Frans terras met grote platanen erboven, je kent het wel.

Maar ja, ik was al vreselijk laat, en ik kon het toch niet maken om na een kilometer alweer op het terras te gaan hangen :-).

Dus ik loop dapper door, maar dan hoor ik achter mij roepen: madame, madame!

Wat wil het geval: een Franse mevrouw wil weten wat voor parasol ik heb. Zij wil ook zo’n ding! Ze blijkt heel veel last te hebben van zonnesteken en heeft het snel te warm, dus zij wil ook zo’n UV-parasolletje.

Zij nodigt me uit om wat mee te drinken op het terras, en ik aarzel geen seconde :-)!


Mijn conclusie over de dag is: eigenlijk heb ik de hele dag heel erg fijn gelopen.

Het kan dus zo veranderen, van een verdrietige vermoeide stemming, naar gewoon weer lekker onderweg zijn. Genieten van de mooie dingen om me heen die ik zie. En simpelweg de beweging van het wandelen.

Het kan best zijn, dat het op een gegeven moment toch genoeg is. Het is namelijk fysiek en emotioneel echt wel intensief. We gaan het zien! Alles stap voor stap 🙂

De Romeinse brug waar ik over moet.
Het kerkje van Estaing
Het Lac d’Estaing – vlakbij de camping
En natuurlijk mijn parasolletje, waar ik sinds vanochtend toch iets minder moeilijk over doe.
Uitzicht vanuit de tent.

Morgen verder!

Veel liefs,

Simone

Ps: het kan zijn dat ik een aantal dagen niet kan posten, omdat ik misschien geen mobiel bereik hebt. Ik ga nu hoger de bergen in, en daar is bereik vaak afwezig.


Naschrift:

Hagelstenen zo dik als knikkers voor mijn tent, wat moet ik daar nu weer mee….:

Related posts:

GR10 – Terugblik

GR10 – Terugblik

Lieve allemaal, Ik ben nu zo’n vier weken terug van mijn GR10 avontuur, weer thuis na vele weken dagelijks wandelen,...

5 Comments

  1. Dotty Seiter

    Your parasol is brilliant! Your husband is brilliant! YOU are brilliant!

    Eat well.
    Rest well.
    Walk step by step, literally and figuratively.

    With love.

    *Thank you for letting us know in advance that you may not be able to post for a few days.

    Reply
    • Steven Kamperman

      Blush

      Reply
  2. Suzanne

    When life gives you iceballs, make tea 😉
    Ach Simone, als je denkt dat het niet meer gaat, ga dan in een lekker dorpje slapen en de hele dag op het terras zitten. En nog een dag en misschien nog een. Als je dan nog steeds weg wil dan ga je gewoon! Maar dikke kans dat je gewoon weer op moet laden en nieuwe energie krijgen! Dikke zoen, je vriendinnen leven hartstikke mee!

    Reply
  3. Ingrid Gorter en Renata Smits

    Mooi…..

    Reply
  4. Annet Verbeek

    Steeds op momenten dat je je ergens ‘zorgen’ overmaakt, zoals de overstap van Hebe in Parijs, je parasolletje waar je je voorchut mee voelt, komt het steeds weer goed. Daar staat ie schoonzus in Parijs om Hebe uit te zwaaien, vragen mensen waar kan ik die mooie parasol kopen….geweldig toch!
    Wat een mooi romeins bruggetje! Die zou ik wel willen schilderen.
    Geniet hoog in de bergen!

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *