GR10 – Dag 16 | Van Lac d’Estaing naar Refuge d’Ilheou

Jul 12, 2023 | GR10

Goedemorgen allemaal!

Gisterenavond dus die hagelstenen! De onweersbui kwam uit het niets, hij was niet voorspeld. Je kunt het nooit weten in de bergen. Had ik net het plan gemaakt om toch de stap te maken naar Refuge D’Ilheou, krijgen we dit!

Ik besluit hoe dan ook naar boven te lopen, daar met de huttenwaard te overleggen, en als het niet goed voelt dan loop ik gewoon weer naar beneden en dan ben ik vanavond weer hier.


Helaas heb ik gisteren in het dorpje Arrens niet het juiste type gaspatroon kunnen vinden. Je hebt die doorprik-gasblikjes, je kent ze wel, die heb ik ooit de deur uitgedaan vanwege ontploffingsgevaar. Dan heb je het zogenaamde ‘easy click’ systeem, maar ik heb die van het derde type nodig, die met schroefdraad.

Je raadt het al, precies dat type hadden ze niet. Nu heb ik geen mogelijkheid om thee en koffie te maken. Maar goed, ik was juist toch al aan het bedenken of ik niet toch zonder kookstelletje op pad zou kunnen.

Veel langeafstandlopers gaan zonder kookstel: het scheelt weer kostbare grammen. Zij koken dan via de zogenaamde cold soak methode. Ze gooien hun mie of couscous gewoon in koud water, even laten weken, en eten maar. Dat heeft mij nooit zo aangesproken :-), maar ja als je op grammen wilt besparen, is het een mogelijkheid.

Maar nu vanochtend merk ik dat een kop thee heel erg gemist wordt. Moeilijk om mijn ontbijt weg te spoelen met koud water… :-).


Buiten mist het, het gras is nat. Sinds kort loop ik als ik nog niet echt aan het wandelen ben op slippers. Anders zijn mijn voeten nog voor ik tien meter heb gelopen al helemaal doorweekt.

Ik kan me er maar met moeite aan zetten om op weg te gaan.

Om 8 uur ben ik al klaar om te lopen, maar ik blijf maar uitstellen. Het miezert en is mistig, en verstuur nog wat laatste appjes onder een afdakje.

Ik loop eerst een tijd door een heel steil donker dennenbos. Dan opent het landschap zich:

Lopen in de mist.
Riviertje
Schoapies
Bijna op de col.
En dan: de mist trekt op. Pure magie!
Refuge d’Ilheou!

Vlakbij de refuge is een bivakzone, en daar zet ik mijn tent op.

Dit is het uitzicht vanuit mijn tent:

Ik weet dat daar een prachtig meer moet liggen, maar er is niets van te zien. wie weet morgenochtend…


‘s Avonds orden ik mijn gedachten.

Wat is er zo fijn aan dit wandelavontuur?

  • Veel buiten zijn
  • In de ruige natuur zijn, bergen, uitzichten
  • De beweging van het wandelen
  • Het mooie van een lange afstandswandelpad
  • De kleine bijzondere ontmoetingen onderweg, met mede-lopers en anderen
  • In een tent slapen, simpel leven, weinig spullen nodig hebben
  • Tijd en ruimte om het verlies van mijn vader te doorvoelen
  • De kick van zelf alles op mijn rug dragen
  • Een tijd alleen zijn – is al eeuwen geleden!

Aan de andere kant is het zwaar:

  • Fysiek: elke dag gemiddeld een kilometer klimmen en dalen is écht pittig.
  • Emotioneel: stress over spullen vergeten, enge stukken, steeds weer afwegingen maken en beslissingen nemen. Niet weten waar ik ‘s nachts zal slapen, niet weten of ik een etappe kan halen (Brian, de man van de gids, loopt echt twee keer zo snel als ik). Het zijn allemaal dingen die in mijn eentje veel meer stress opleveren dan ik met twee of meer ooit heb ervaren. We hebben met ons gezin trektochten gedaan die veel spannender en veeleisender waren dan wat ik nu doe. En toch heb ik nu veel meer stress en durf ik veel minder. De GR10 is spannend, ik ben in het hooggebergte, en de bergen laten niet met zich spotten, dat bewijzen de totaal onverwachte joekels van hagelstenen van gisteren. Ik ben de hele tijd bezig met gevaren beheersen, met name onweer vind ik dan lastig.
  • Sociaal: ik kan heel goed alleen zijn, en verveel me niet in mijn eentje. En ik vind het heerlijk om in mijn eigen tempo te lopen en niet verantwoordelijk te zijn voor andermans (wandel)welzijn. En de kleine ontmoetingen onderweg zijn heel waardevol. Toch voel ik me soms echt wel even heel alleen. Zoals vanochtend, toen ik moeilijk de moed op kon brengen om te vertrekken, zag ik twee GR-wandelaars vrolijk keuvelend met elkaar de berg op klauteren. In je eentje moet je alle kracht uit jezelf halen. Het is ook lastiger om in je eentje de humor van dingen in te zien (hoewel ik opmerkelijk vaak in mijn eentje loop te grinniken 🤭).

En daarbij speelt ook de tijdspanne een rol. Als je een trektocht van vijf dagen loopt kunnen je hersens zich daarop instellen: ‘okee, even vijf dagen afzien, en daarna weer terug naar normaal’. Met een tocht van 55 dagen is het einde zoek en hebben je hersens geen houvast. Ook dat geeft onrust.

Het zijn natuurlijk allemaal dingen die ik van tevoren al had bedacht, dat ze zouden kunnen gaan spelen. Het is echt niet zo dat ik heel verbaasd ben.

Maar alles bij elkaar is het behoorlijk pittig. Juist de combinatie van fysieke uitputting , emotionele uitdaging en sociaal gemis maken het zwaarder dan ik had kunnen vermoeden. Of dat is niet helemaal waar. Ik had het wel kunnen vermoeden maar ik had geen zin om me er door af te laten schrikken.


Ik lig nu heerlijk in mijn tentje, alles is al met al helemaal prima nu met mij. Ik denk dat ik vannacht eens heel lang ga slapen, dan naar Cauterets loop en vandaar met de bus naar Luz-Saint-Sauveur. Dat is een fijn stadje, en daar ga ik eens goed uitrusten en me bezinnen! Tot morgen!

Simone

Related posts:

GR10 – Terugblik

GR10 – Terugblik

Lieve allemaal, Ik ben nu zo’n vier weken terug van mijn GR10 avontuur, weer thuis na vele weken dagelijks wandelen,...

1 Comment

  1. Dotty Seiter

    Simone, thank you for the gift of your candor and vulnerability, for taking us up and down and across with you! Your words and your photos play through my mind many times each day.

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *