GR10 – Dag 18 | Rustdag Luz Saint Sauveur

Jul 14, 2023 | GR10

Lieve allemaal!

Ik word innig tevreden wakker in Luz-Saint-Sauveur. Zo leuk om weer in een stadje te zijn! Ik heb mijn tent zodanig opgezet dat ik met de ingang naar een blinde muur sta. Niemand kan me zien, ik heb mijn eigen privé-paradijsje gecreëerd. Precies wat ik nodig heb om uit te rusten.

Uit een rugzak en in een tent leven betekent heel gedisciplineerd met je spullen omgaan. Ik was zojuist een lepel aan het zoeken, die ik ‘tijdelijk even heb neergelegd want ik heb hem zo toch weer nodig’. Zo’n zoektocht kan zomaar 5 minuten duren.

Elk voorwerp krijgt een grote betekenis. Alles moet steeds weer terug op zijn eigen plaats. Ik begin daar langzamerhand aan te wennen. Steeds als ik het zakmes heb gebruikt (een Opinel, ja we zijn wel in Frankrijk!), moet het weer terug in mijn rechter broekzak, ook al heb ik het zo weer nodig. Want ik heb hier geen bestekla die ik even kan opentrekken om een ander mes te pakken.

Het voordeel: de afwas is ook zó gedaan…

Ik heb drie nylon ‘dry-bags’ met rolsluiting, waarin mijn spullen gegarandeerd droog blijven: een rode, een blauwe en een groene.

In de rode zit mijn slaapzak, die tegen geen enkele prijs nat mag worden. In de blauwe zit mijn kleding, en daarnaast alle elektronica, zoals snoertjes, een stekker, powerbank, UV-waterzuiveraar en hoofdlampje. En in de groene zit alles wat met verzorging en reparatie te maken heeft.

Ik vond het eerst zonde om geld uit te geven aan die dry-bags, en bovendien wegen ze kostbare grammen, maar nu heb ik spijt dat ik er niet nog één of twee meer heb gekocht.

Organisatie is alles, heb ik gemerkt. Vooral in het begin was ik steeds panisch als ik iets kwijt dreigde te zijn. Thuis ben ik een sloddervos en laat ik alles slingeren, maar dat kan ik me hier niet permitteren.

Een van de dingen die me bijvoorbeeld irriteert is dat ik niet zo’n dry-bag voor de tent hebt gekocht. Tot nu toe pak ik de tent bijna elke dag nat in, die doe ik dan in een plastic zak. Maar in die plastic zak zitten natuurlijk na twee weken gebruik allemaal kleine gaatjes, en dat vocht sijpelt door de rest van de rugzak heen.

Mijn dry-bags

Nog erger is het met het eten: ook dat zit in een plastic zak. Dat is allereerst heel onesthetisch – iets wat belangrijk wordt als je er dag in dag uit tegen aan moet kijken.

Maar erger is dat alles vochtig wordt – en daar gaat een Franse baguette niet beter van smaken…

Zoek de verschillen…

Ik realiseer me dat ik al langere tijd weinig direct contact – in levenden lijve, dus niet per telefoon – heb met anderen. De laatste keer dat ik een live gesprek van enige importantie heb gehad, is acht dagen geleden.

Op kritieke momenten vind ik dat wel eens lastig, bijvoorbeeld op dat moment waar ik het eerder over had – dat het miezerde en ik aan een lange helling moest beginnen – en ik andere mensen gezellig samen babbelend omhoog zag lopen.

Of de keer dat ik ik een whatsappje van een van mijn medelopers kreeg, dat ze het zo gezellig had, en met heel leuke mensen aan het optrekken was, toen voelde ik even een steek van jaloezie: dat wil ik ook!

Nu ik er over nadenk zijn dat dat vooral momenten dat ik me met andere mensen vergelijk, dat ik me alleen voel.

Maar ook momenten dat ik even in paniek ben omdat het op dat moment eigenlijk net te zwaar is.

Gelukkig kan ik dan even whatsappen met het thuisfront, Steven weet altijd de goede dingen te zeggen. Die altijd neerkomen op hetzelfde: gewoon accepteren, alles stap voor stap, laat maar gebeuren, het komt goed en het is al goed.

Het zijn zulke simpele waarheden, maar zodra ik zo’n appje lees voel ik de stress van me af te vallen.

Maar los daarvan ben ik verbaasd over dat alleen zijn me tot nu toe meestal goed afgaat (maar pin me er niet op vast… 😁).

In de tussentijd ben ik wel heel blij met whatsappjes van vrienden, kleine contactmomenten die me verbinden met de wereld thuis.


Na het ontbijt ga ik het stadje Luz-Saint-Sauveur in. Het heeft 1000 keer zoveel charme als Cauterets, En ik ben blij dat ik hier naar toe ben gekomen om een rustpauze in te lassen.

Een huis in Luz
Ja, dit plein loopt scheef.
Héél scheef.

In het stadje staat een mooie grote kerk (‘de Kerk van de Tempeliers’) met een versterkte muur. De deur staat altijd open, en binnen is het heerlijk koel. Buiten is het bloedjeheet, dus ik kan altijd nog hier mijn tijd gaan doorbrengen :-).

Een fort en kerk in één
Een werkelijk prachtige kerk
Christus Pantocrator

Ook ga ik op zoek naar een ‘stamkroeg ‘ voor deze paar dagen. Ik vind de perfecte plek bij hotel Terminus, waar ik eindeloos blijf hangen op twee koffie en een bolletje ijs.

Net over de brug, in het aanpalende dorpje Esquièze is het in één klap veel minder druk.

Om zes uur ‘s middags ga ik naar een concert in het kader van het jazzfestival Jazz à Luz. Honderd stappen van de camping, en ik ben er.

Er speelt een straatorkest! Mijn hart springt op, zulke goede herinneringen aan spelen op straat met straatorkest De Tegenwind! ik krijg weer helemaal zin om weer in zo’n orkest te gaan.

Een impressie van de muziek: straatmuziek en -theater in de beste Franse traditie:

Compagnie du Coin

Om 21:00 uur begint een piepknor-jazzconcert, alweer volgens de beste Franse traditie. Wat houd ik toch van Frankrijk: hier zit jong en oud door elkaar te luisteren naar muziek waar je in Nederland de handen niet meer voor op elkaar krijgt.

Iedereen kletst er wel doorheen, dat moet frustrerend zijn voor de musici. Maar er is tenminste publiek! Bravo Frankrijk!

Dan terug naar de camping. Op het pleintje voor de camping speelt in het kader van 14 juli een camping-rockband, zoals die alleen in Frankrijk te vinden zijn.

Het is tijd om naar bed te gaan, en in mijn bloedhete tent te kruipen. Ik ben benieuwd wat mij morgen weer te wachten staat.

Tot dan! (En dankjewel voor het meelezen en meeleven, dat is zó fijn!)

Simone

Related posts:

GR10 – Terugblik

GR10 – Terugblik

Lieve allemaal, Ik ben nu zo’n vier weken terug van mijn GR10 avontuur, weer thuis na vele weken dagelijks wandelen,...

3 Comments

  1. Dotty Seiter

    Simone, I so look forward to and then enjoy the daily posts about your unfolding GR10 story! I know it must take effort and time to put your thoughts into words and to upload and caption all your wonderful photos, and I’m most grateful that you do this : )

    So much thinking and planning and managing go into backpack living. Sounds like your advance efforts have paid off well, a few small details not withstanding. Hats off to you!

    What a gift you’re offering yourself staying for a few days of rest in Luz. Well done! I love that you can seek coolness via the natural ‘air conditioning’ of the Church of the Knights Templar.

    All that and a street orchestra too!!!

    Reply
  2. Steven

    Jij bij een jazzconcert en ik niet.. Hier klopt iets niet.

    Reply
  3. Dion

    Net even zitten te lezen in je blog Simone. Ik geniet van je verhalen, eerlijk en direct!

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *