GR10 – Dag 19 | Vast in Luz Saint Sauveur

Jul 15, 2023 | GR10

Lieve allemaal!

Vanochtend had ik de pest in.

Het zit namelijk zo. Omdat ik graag licht bepakt wilde zijn had ik besloten om een aantal spullen die ik wel echt nodig heb, maar niet de hele tijd met me mee wilde zeulen, in een pakje te stoppen, dat Steven dan naar me op zou kunnen opsturen.

Op de website van Post.nl staat dat een pakje er twee à drie dagen over doet naar Frankrijk. In mijn oneindige naïviteit dacht ik: ‘Een week van tevoren opsturen, dat moet goed gaan’.

Nee dus.

Mijn pakje lag eergisteren nog ‘in het sorteercentrum’, en daar ligt het nu, zaterdag, nog steeds.



Ik was kwaad op mezelf en gefrustreerd dat ik moet wachten: wie weet voor hoe lang?

Mijn hoofd draaide overuren: misschien kan ik over een paar dagen met het openbaar vervoer even heen en weer, om het pakje alsnog op te halen.?

Alweer naïef, want een afstand van pak ‘m beet 30 kilometer hemelsbreed kan – retour – een volle dag reizen betekenen. We zitten hier wel in de Pyreneeën, waar het dunbevolkt is, en waar de dalen nauw en diep zijn.

Steven opperde nog – heel slim – de mogelijkheid om een auto te huren om heen en weer te rijden, maar ook dat is tijdrovend en bovendien prijzig.

Dus op een gegeven moment dacht ik bij mezelf: ‘Weet je wat? Volgens mij moet je gewoon wachten!’ Het is frustrerend, maar het is niet anders.

En nou ben ik niet per sé beklagenswaardig, dat ik ‘vast’ zit in een mooi Pyreneeën-stadje. Maar ik moest wel even schakelen. Mijn GR10 zal wellicht nog hink-stap-sprongeriger worden dan ie al was.

Ik herinnerde mijn motto van deze reis:

‘Alles gaat precies volgens plan’.

Wie weet wat wijsheid is? Misschien is het in the grand scheme of things wel het beste dat kan gebeuren. Zolang ik ‘s avonds om 23.00 nóg maar een keer ga koken omdat ik mijn maag voel rommelen, kan het best zijn dat mijn lichaam nog meer hersteltijd nodig heeft.

Een oefening in geduld al met al 😁.


‘S Middags om 12 uur bezoek ik nog een concert in het kader van Jazz-a-Luz.

Ik raak aan de klets met een boer uit de Pyreneeën die met zijn vrouw naast me zit. Hij vertelt over zijn bedrijf, en er is minstens één ding dat we delen: onze liefde voor de Pyreneeën:

Het concert blijkt van een jazz/punk/grunge/rock/impro duo te zijn. De jongens hebben nog geen noot gespeeld of het publiek staat bij wijze van spreken al op de banken. Zó anders dan soms in Nederland, waar het publiek een tikje hautain kan zijn, en een houding kan hebben van: ‘laat eerst maar eens zien’.

Ook hier opnieuw een gemengd publiek, en ik zie keurige oudere dames vrolijk meetikken met de soms heftige rock. Zo leuk! Iedereen klapt en zingt mee, wat een feest!

Een indruk:

En alle oude dametjes klappen mee! Zie je het voor je?


Nog een laatste kop koffie in de tent.

Tijd om mijn nest in te stappen!

Lieve groet,

Simone

Related posts:

GR10 – Terugblik

GR10 – Terugblik

Lieve allemaal, Ik ben nu zo’n vier weken terug van mijn GR10 avontuur, weer thuis na vele weken dagelijks wandelen,...

2 Comments

  1. Dotty Seiter

    Simone, everything IS going exactly as it is going! You knew that it would be so before you even took a step, but how could you—or anyone else—know what would unfold, as it would, in its own way.

    Your day and your words speak to me in my own circumstances in this moment.

    Reply
  2. suzanne

    Haha, oohh het concert ziet er heel lieflijk uit, totdat je het filmpje afdraait!

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *