GR10 – Dag 22 | Van Neouvielle naar Vielle Aure

Jul 18, 2023 | GR10

De laatste vraag in het blog van gisteren was: ga ik de hele nacht wakker liggen van enge geluiden, ga ik slapen als een roos, of iets daar tussenin?

Het antwoord is: ik ga de hele nacht wakker liggen, niet zozeer van enge dieren of zo die om de tent scharrelen, maar van de harde wind.

Ik heb een nieuwe ultralichte tent. Ik zet hem op met mijn twee wandelstokken, hij is ongelooflijk ruim van binnen en laat zich erg makkelijk opzetten. Maar: ik weet nog niet hoe hij zich gedraagt in een storm.

Nu was er zeker geen storm aan de de hand, alleen maar harde wind. Toch maakt het een flinke herrie. En dat vond ik erg stressvol.

De halve nacht zit ik rechtop in mijn bed. De tent houdt het prima, maar door de herrie en onzekerheid kan ik niet slapen.

Tussen 5 en 6 uur slaap ik nog een uurtje, om zes uur gaat de wekker. De wind loeit nog steeds om mijn tent. Ik besluit snel op te breken. Nu heb ik heel veel plezier van mijn in Luz aangeschafte nieuwe dry-bags. Alles is een stuk beter georganiseerd, zodat het van binnenuit opbreken van mijn tent een stuk simpeler wordt.

Om zeven uur vertrek ik, en rond 8.30 uur ben ik bij de Refuge d’Aygues Cluses. Daar bestel ik koffie en neem ik de zaak in ogenschouw.

Ik ga de col de Madamète oversteken, dan naar beneden lopen, en dan kan ik alsnog beslissen of ik weer naar boven loop naar de Refuge de Bastan. Daar ben ik eerder geweest, ook dat is een fantastische plek, en ik zou heel graag nog een keer naartoe gaan.

De weg naar de col is prachtig:

En daar is hij dan: de col!
Met een joekel van een ‘stenenman’

Ook de afdaling is schitterend:

Zittend op een steen aan het meer neem ik het granieten landschap in me op. Wat houd ik toch van de Pyreneeën!

Ik besluit om niet naar de Refuge de Bastan te gaan na deze brakke nacht. Er is een kleine kans op (licht) onweer, maar ik wil helemáál geen onweer. Ik heb even genoeg stress achter de kiezen.

Ik passeer een vader en zoontje die aan het wandelen zijn. Nederlanders, daarom raken we aan de praat. Zoveel Nederlanders kom ik hier niet tegen!

Op een gegeven ogenblik schiet me te binnen: misschien zou hij me wel willen meenemen, als hij met de auto is.

Dat is zo, en hij wil me graag meenemen. Het is een vader-zoon uitje, dus zij gaan nog even met z’n tweeën op een terras iets drinken, en ik geniet van mijn koffie!

Koffie aan het Lac d’Oredon.

Ik word bij de camping in Vielle Aure afgezet. Zo aardig!

Ik vraag me opnieuw af of de GR 10 toch niet te zwaar is voor mij. Zo’n nacht met keiharde wind geeft me wel een dreun. Is het niet dit, dan is het wel dat. Er is altijd wel iets dat me op de proef stelt.

Dan zie ik opeens een bekend gezicht rondlopen. Het is Brigitte, die op de allereerste dag samen met mij uit de trein stapte! Wat geweldig leuk om haar weer te zien!

We praten bij, samen met nog een derde solo wandelaarster: Marie. Ontzettend leuk om met drie solo lopende vrouwen te praten, zoveel kom je er niet tegen.

Simone, Marie en Brigitte

Zij zijn duidelijk uit een wat minder stressgevoelig hout gesneden. Aan de ene kant maken hun verhalen mij opnieuw enthousiast, maar aan de andere kant realiseer ik me dat ik heel dicht bij mezelf moet blijven.

Eens kijken wat de komende dag ons brengt!

Met een lieve groet,

Simone

Related posts:

GR10 – Terugblik

GR10 – Terugblik

Lieve allemaal, Ik ben nu zo’n vier weken terug van mijn GR10 avontuur, weer thuis na vele weken dagelijks wandelen,...

1 Comment

  1. Weia

    Zo, ik ben ‘bij’ met lezen. ook dat gaat stap voor stap. Liefs!

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *