GR10 – Dag 23 | Heroriëntatie in Vieille Aure

Jul 19, 2023 | GR10

Elke dag gebeurt er zoveel. Soms voel ik me een eendagsvlieg. Ik word geboren, de dag vliegt voorbij en aan het eind van de dag is er weer een heel leven geleefd. En dan morgen weer opnieuw :-).

Vannacht brak er onweer los, Ik was blij dat ik de keuze had gemaakt om het dal in te gaan, naar een camping.

Eigenlijk had ik gisteren, afdalend van de col de Madamète, zittend op een grote platte steen aan het water van een van de meertjes, innerlijk al besloten dat de GR 10 te zwaar is voor mij.

Als je dit blog hebt gevolgd, dan is waarschijnlijk al duidelijk waarom. Maar voor mezelf zet ik nog even de redenen op een rij:

  • Onvoorspelbaar onweer. De Pyreneeën zijn relatief onweersgevoelig. Het is een warm gebied, dat ook telkens weer kan afkoelen, en al die temperatuurwisselingen zorgen voor veel energie in de lucht. Er zijn heel vaak ‘s middags onweersbuien. Dat wist ik natuurlijk wel, maar de onzekerheid die dit met zich meebrengt is groter dan ik had verwacht. Als we met ons vieren bivakkeren is onweer ook niet per se leuk, maar dan kun je elkaar nog een beetje er doorheen slepen, en er een beetje om lachen – als een boer met kiespijn weliswaar. Maar in je eentje is het moeilijk om er de humor van in te zien. Wij maakten met ons vieren ook alleen tochten als er echt dagen lang goed weer was voorspeld. Daar kun je natuurlijk niet op wachten, als je zo’n lange afstandswandeling maakt. Dus je moet veel meer met het onweer dealen, in plaats van dat je omheen kunt lopen.
  • De pittigheid van het terrein. Elke dag een kilometer stijgen en dalen gemiddeld is niet niks, en vanaf nu komen daar steeds meer puinhellingen bij. Daar komt bij dat mijn rugzak zwaarder is dan als we met ons vieren lopen. Dan kunnen we de spullen verdelen, maar belangrijker nog: dan is Steven erbij die zegt: geef maar aan mij!, als we veel water mee moeten nemen of net boodschappen hebben gedaan. En hoewel mijn basisgewicht relatief laag is, komt daar altijd nog water bij, plus eten, en al met al is mijn rugzak misschien wel 5 kg zwaarder dan waar ik gewend ben mee te lopen. En waar ik voorheen eigenlijk altijd wel veel plezier gehad in het oversteken van een puinhelling -a lsof je in de speeltuin bent en een leuk parcours mag oversteken – is het met een 5 kg zwaardere rugzak veel moeilijker. Een klus waar je je gedachten voor de volle 100% bij moet houden om niet mis te stappen.
  • Gevaar. In het komende traject zitten er een paar enge stukken: op een gegeven moment moet ik over een kam lopen met aan beide zijden steile grashellingen. De vrouwen van gisteren zeiden dat het pad breed en veilig is, en dat het allemaal goed te doen is. Maar inmiddels weet ik dat ik mijn stressgevoeligheid en hoogtevrees serieus moet nemen. En dat wat andere mensen als prima en veilig ervaren, dat het voor mij niet per se het geval is. Ik doe dit allemaal wel voor mijn lol! :-). Daarnaast heb ik een groot verantwoordelijkheidsgevoel naar mijn thuisbasis toe: ik moet gewoon heelhuids terugkomen. Klaar. Safety first.
  • De Ariège kom eraan. Dat wordt alom gezien als een tamelijk verlaten gebied, waarin je soms dagen lang geen bewoonde wereld tegen komt, geen winkels, geen dorpjes, geen hutten, niks. Alleen natuur. Geweldig natuurlijk, maar nu ik merk dat de GR 10 al met al heel pittig is voor mij, denk ik dat zo’n afgelegen gebied toch te zwaar is. Daar komt bij dat de bergen in de Ariege weliswaar lager zijn, maar ook steiler, en de dalen zijn scherper en dieper. Ton Joosten zei: in de Ariège heb je geen rust. Ben je net beneden aangekomen in het dal, moet je alweer naar boven. Het lijkt me al met al een fysiek zwaar gebied. Wat daarbij komt is dat in dat gebied veel Patous zijn, (vaak) zelfstandig opererende schaapshonden, die zonder herder de schaapskudde bewaken. Deze Patous kunnen ongemeen fel zijn, in principe vallen ze niet aan, maar ze kunnen wel heel dreigend overkomen. Weer zo’n stressding erbij. En als laatste: in de Ariège leven beren. Niet veel, ze vermijden mensen, maar toch…

Dan zijn ook nog dingen, die niet direct met de keuze om al of niet mijn GR10 te vervolgen te maken hebben. Maar wel mijn belastbaarheid beïnvloeden:

  • Alleen lopen. Op zich voel ik me prima in mijn eentje, en verveel ik me niet. Dat valt mij eigenlijk 100% mee. Ik heb genoeg contact met thuis, en ik moet zeggen dat het schrijven van dit blog ook helpt om een gevoel van contact te houden. Maar met lastige dingen dealen is gewoon moeilijker dan als je met z’n tweeën of vieren bent. Alle beslissingen die ik moet nemen, linksaf-rechtsaf, doorgaan-stoppen, enzovoorts, worden ingewikkelder als ik het in mijn eentje moet doen.
  • Communicatie. Mijn Frans is best oké, en als ik met iemand praat die aandacht heeft of rustig en duidelijk spreekt, dan gaat het eigenlijk verbazingwekkend goed. Maar gewoon een kletspraatje aanknopen over niks, dat is lastiger, zeker als ik moe ben.

Hoe nu te handelen? Want ik ben eigenlijk nog lang niet klaar met mijn tocht. Ik vind het nog steeds een prachtig avontuur, en dan nu terug te gaan naar Nederland zou echt een teleurstelling betekenen.

Vannacht, tijdens het onweer, bedacht ik: zou ik geen omweg kunnen maken? Er moeten toch lange afstandswandelpaden lopen, net wat lager in de Pyreneeën. Ik meen bijvoorbeeld te weten dat er een Pelgrimspad loopt door de lage Pyreneeën.

Na even googelen, blijkt dat inderdaad zo te zijn. De Fransen hebben hun lange afstandswandelpaden zo ontzettend goed op orde!

De paden in heel Frankrijk
De paden in het gebied waar ik zit.

Het plan is nu om 20 km naar het noorden te lopen. En vandaar de GR 78 op te pakken: le chemin de Piémont pyrénéen, een Sint Jacobspad. En vandaaruit op een gegeven ogenblik via een andere GR weer terug te keren naar de GR10, ergens in de oostelijke Pyreneeën.

Tot zover mijn plan! Morgenochtend vertrek ik, en dan ga ik kijken hoe het gaat lopen.

En nu eerst mijn koffie betalen in Arreau, een van de plus beaux villages de France!

En vervolgens de toerist uithangen! Hier wat kiekjes:

Heel tevreden met het besluit dat ik genomen heb :-)!

Tot morgen!

Simone

Related posts:

GR10 – Terugblik

GR10 – Terugblik

Lieve allemaal, Ik ben nu zo’n vier weken terug van mijn GR10 avontuur, weer thuis na vele weken dagelijks wandelen,...

10 Comments

  1. Wies

    Je maakt er wel een spannend verhaal van, Simone, dat gelukkig steeds weer goed afloopt en wat jou volgens mij ook goed doet! Goed alternatief, het is leuk om in de bergen te wandelen en dat moet ook zo voelen. Veel plezier met je “omweg”!

    Reply
  2. Jasper Kamperman

    Geweldig besluit, en voorbeeldig gemotiveerd! Veel plezier met de alternatieve route!!

    Reply
  3. Corinna Volckmar

    Goed bezig Simone!

    Reply
  4. Annet Verbeek

    Een weloverwogen en goed besluit! Ben benieuwd naar de volgende etappes. Wat minder stress vol lijkt me, wat fijn 🙂

    Reply
  5. Marieke

    Minder stress lijkt me heeeel fijn. Goede reis verder Simone.

    Reply
  6. Eva

    Mooie oplossing, Simone! Ik doe het je niet na. Hopelijk op het lagere pad minder zorgen en meer genieten. x

    Reply
  7. Pim

    Klinkt als een goed plan. Een iets ‘comfortabelere’ route, misschien ook met meer wandelaars?…. Goed besluit!

    Reply
  8. Weia

    Dit zag ik niet aankomen, wel dat het soms te zwaar is. Maar ‘de GR10 is te zwaar’ heb je al gelogenstraft. Ik ben benieuwd naar de omweg.

    Reply
  9. Ingrid Gorter en Renata Smits

    Wat knap Simone!
    Veel plezier met je alternatief!

    Reply
  10. Marianne Mooijer

    Hoi Simone, Dat lijkt me een goed besluit, met een goed alternatief plan. Geniet van de alternatieve route. Groetjes vanuit een winderig Zweden.

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *