GR10 – Dag 24 | Van Vielle Aure naar Sarrancoulin

Jul 20, 2023 | GR10

Lieve allemaal,

De afgelopen nacht kon ik moeilijk inslapen, zoveel zin had ik om nu eens ‘gewoon’ te wandelen. Ik ben nog steeds heel erg tevreden over de keuze die ik heb gemaakt om een omweg te maken.

Gisteravond ontmoette ik Fleur, een Nederlandse solo-wandelaarster. Wij begonnen allebei tegen elkaar te praten in het gebruikelijke brokkelige Frans. Maar de tongval verraadt alles, dus meteen konden we overstappen op onze moerstaal. Wat een zaligheid!

Fleur is al drie maanden op weg, en loopt (in haar eentje) de zogenaamde ‘Hexatrek’, een 3034 km lang pad door Frankrijk. Respect!

Het idee achter de route is: waarom zou je als je eens echt lang wil wandelen per se naar Amerika moeten vliegen om de PCT (Pacific Crest Trail) te lopen, of naar Nieuw-Zeeland om het Te Araroa pad te doen, als we zelf hier om de hoek de meest geweldige paden hebben liggen?

De Hexatrek rijgt een aantal prachtige gebieden aan elkaar: de Vogezen, de Jura, de Alpen, de Gorges en Causses, en dan natuurlijk de Pyreneeën. Fleur eindigt waar ik begonnen ben, in Hendaye.

Vanochtend vroeg gaan we elk ons weegs, Fleur naar het westen, en ik voor de verandering via de GR 105 naar het noorden. Over 1 1/2 dag hoop ik op de GR78 terecht te komen, het Pelgrimspad door de lage Pyreneeën.

Ik verheug me op een aantal dagen lekker makkelijk wandelen.

Hahaha!

Nee dus. In het begin ben ik nog even bang dat het vooral asfalthappen zal worden. Maar nee, al snel word ik steil de helling opgestuurd. Echt prachtig! Daarna loop ik een hele tijd op dezelfde hoogte, met de hoogtelijn mee, en dan gaat het pad weer stel naar beneden.

Hier noemen ze zo’n pad een sentier du balcon. Een balkonpad. Je wordt door zo’n pad als het ware een etage omhooggetild, echt schitterend.

Maar een etage omhoog is al snel 100 m omhoog, en zo’n balcon gaat zelf ook nog weer op en neer, dus ook als je een tijdje parallel aan de hoogtelijnen loopt, ben je nog steeds aan het stijgen en dalen. Daarna daal je weer af naar het dal.

Dan loop je even horizontaal, en hop, daar is het volgende balkonpad alweer. Allemaal even schitterend, maar na afloop ben ik helemaal gesloopt. Ik denk dat ik al met al zeker 800 hoogtemeters heb gemaakt vandaag. Terwijl ik dacht een beetje lekker relaxed te kunnen lopen!

Maar het geeft helemaal niks, ik vind het allemaal heel erg geweldig. Het zijn zulke mooie paden, echt genieten! En het is anders dan een grote lange stijging, zoals je in de hoge Pyreneeën meer hebt.

Hier is het even fiksen stijgen, daarna langere tijd min of meer horizontaal, en daarna weer scherp naar beneden. Al met al toch veel makkelijker om vol te houden. Er is sneller een beloning, en het pad zelf is makkelijker: geen puinhellingen en dergelijke.

Steeds kom ik door mooie dorpjes. Elk ‘gat’ heeft een eigen kerk. Niet te geloven! Hoe krijgen die Fransen het voor elkaar. Zoveel mooie huisjes en kerken en gebouwen.:

Na een paar uur kom ik aan in Arreau, het stadje waar ik gisteren even de toerist uithing. Toen reed ik er in precies 11 minuten met de bus daarnaartoe, nu heb ik er een uur of drie over gedaan.

Als ik het dorp inloop zie ik kleine pruimen op de grond liggen. Het doet me onmiddellijk denken aan vorig jaar, toen ik een stukje van het Pelgrimspad tussen Aumont Aubrac en Figeac liep. Daar vond ik ook om de haverklap fruit op de grond. Geweldig!

De helft van het fruit is al aan het verrotten, en ik ga er vanuit dat de eigenaar het niet zoveel uitmaakt of de wespen het opeten of ik. Hoe dan ook, er liggen er zoveel: vele malen meer dan ik op kan.

Ik drink koffie in hetzelfde café als gisteren. Ik zal het maar niet mijn stamkroeg noemen ;-). Wat is het toch dat waar ik ook ben ik meteen op zoek ga naar vaste patronen?

Deze keer is er markt. Leuk!

Ik ben inmiddels hartstikke moe, en heb mezelf op klassieke wijze weer eens overschat. Ik had al een plek op een camping verderop gereserveerd, maar dat sloeg helemaal nergens op: totaal kapot kom ik een camping 3 km eerder aan. Ik had geen stap verder kunnen zetten.

Dat reserveren was volkomen overbodig trouwens, want deze camping – en ik kan me zo voorstellen net zoals de volgende – was treurig leeg.

Er staat helemaal niemand en het zwembad is leeg. Heel interessant om te zien dat de website van de camping er zo bruisend uit zag dat ik helemaal dacht ik: daar moet ik zijn!

Even overvalt mij ook een gevoel van treurigheid, zeker omdat het dorpje waar de camping aan ligt ook al zo leeg gelopen is. Overal dichtgespijkerde ramen, huizen die vervallen zijn, horeca die gesloten is.

Ik ga naar de plaatselijke buurtwinkel, die echt krankzinnig duur is. Ik koop maar geen perziken die zeven euro per kilo kosten. Op mijn app kijk ik waar de eerstvolgende winkel is.

Wat? Die is er vooralsnog helemaal niet! De komende twee dagen is er geen winkel en trouwens ook geen camping te bekennen. Eventjes overvalt me een lichte paniek. Waar ben ik nu weer aan begonnen?

Dan begin ik met googelen. De GR 78 is immers een Pelgrimspad.

Opluchting.

Er zijn tijdens die route allerlei herbergen en kloosters en dergelijke. Ik bel even met de gîte municipal, 15 km verderop. Ik vraag of ik daar mijn tent mag opzetten, want ik heb eigenlijk helemaal geen zin om op een slaapzaal te liggen. Ik ben zo happy met mijn tentje, lekker in mijn eigen polyester privé-paradijsje! ;-).

Ik kan totaal niet verstaan wat de man aan de andere kant van de lijn zegt, maar het klinkt geruststellend. Ik ga er vanuit dat het morgen goed komt.

Als ik niet mee kan eten, dan leef ik nog even een dagje op pinda’s en oud brood. Dat zal ik zeker overleven, en daarna is er weer een winkel te vinden.

Het is fijn om te merken dat zich in mij een het ‘komt allemaal vast wel goed’ – mentaliteit aan het ontwikkelen is. Hopelijk weet ik die vast te houden als ik weer in Nederland ben!

Ik ben heel benieuwd wat het Pelgrimspad me allemaal gaat brengen. In elk geval zal ik meer mensen op de route vinden, vandaag heb ik in elk geval helemaal niemand gezien op het pad. Niet te geloven!

Alles zo goed onderhouden, alle markeringen dik in orde, en helemaal niemand te vinden die het pad loopt! Leve de vrijwilligers die zo’n pad begaanbaar houden. Want als je er een half jaar niet naar omkijkt, dan is het bij wijze van spreken al overwoekerd.

Ik maak nog een soepje van een blikje ratatouille en het inmiddels zeer door mij gewaardeerde bouillonblokje.

Deze ratatouille was voor de verandering niet duur. De Franse overheid stimuleert supermarkten om een aantal ‘gezonde’ producten voor een vaste lage prijs (99 cent) aan te bieden, om de effecten van de inflatie te beperken.

De ratatouille zit barstensvol toegevoegde suikers, maar daar zeuren we vandaag maar niet over 😁.

Zo, het is tijd om te gaan slapen. Ik zet de wekker eens een uur later, om 7:00 uur. Volgens mij moet de 15 km van morgen goed te doen zijn. Al heb ik me ook vandaag enorm vergist in hoeveel tijd de 20 km of zo me heeft gekost.

We gaan het zien!

Veel liefs en

Tot morgen!

Simone

Related posts:

GR10 – Terugblik

GR10 – Terugblik

Lieve allemaal, Ik ben nu zo’n vier weken terug van mijn GR10 avontuur, weer thuis na vele weken dagelijks wandelen,...

2 Comments

  1. Dotty Seiter

    Simone, I read every detail with such strong interest. I learn so much from you, and you give me a pair of ‘metaphorical’ glasses through which to view my own summer ‘travels.’ Thank you!

    Reply
  2. Josian Strous

    Ha Simone, wat fijn om jou op je reis zo te kunnen volgen, met alle hoogte- en dieptepunten. Je schrijft goed en maakt ook hele mooie foto’s. Ben benieuwd wat je omweg je allemaal gaat brengen.

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *