GR10 – Dag 25 | Van Sarrancoulin naar Montserié

Jul 21, 2023 | GR10

Lieve allemaal,

Vandaag pas om 7 uur wakker geworden, en om 9 uur verlaat ik de treurig lege camping. Ik heb zelf echter een stralend humeur en heb er zin in. Ik ben blij dat ik gisteren de meneer van de gîte municipal aan de lijn heb gehad, zodat ik zeker weet dat ik onderdak heb

Het liefst zou ik het lef willen hebben om zelf aan boeren of andere mensen met een lapje grond te vragen of ik mijn tentje op hun erf zou mogen neerzetten. Maar zover is het nog niet.

Mijn vader deed dat wel. Op zijn tochten naar Santiago vroeg hij dan stralend: ‘Meneer, mag ik vannacht twee vierkante meter van uw grond gebruiken?’ En iedereen vond dat goed.

Mijn vader sliep ook in hooibergen, in schuurtjes, of gewoon ergens in het veld, met zijn slaapzak over zich heen. Inspirerend, papa!

Zover ben ik echter nog niet, en ik ben dus afhankelijk van campings en gîtes.

Overigens vind ik bivakkeren in de bergen veel makkelijker en minder eng. Daar zijn geen verharde wegen, en dus geen auto’s met mensen erin. De grond is ook niet duidelijk ‘van iemand’. Er is dus ook minder de kans dat je ‘regels overtreedt’, iets waar ik gevoelig voor ben, kennelijk.


Ik ga op pad, ditmaal over veel asfalt. Ik vind dat nu helemaal niet erg, maar als ik op de kaart kijk, zie ik dat ik zolang ik op het Pelgrimspad ben regelmatig asfalt zal moeten happen. En daar moet ik dan maar vrede mee hebben. Want op een gegeven moment steek ik weer over naar de Pyreneeën, en daar zal ik af en toe weer smeken om een stukje asfalt 😁.

Op dit traject zijn geen caféetjes om een petit café te kunnen drinken, en als ik langs een lavoir (wasplaats) kom zie ik mogelijkheden.

De best wel lelijke, betonnen wasplaats
Van dichterbij: ‘le lavoir aux mille histoires’.
In de rechter benedenhoek zie je de mini-bieb.
Kies maar uit!
Zal ik mij op een romannetje storten?
Alles over snoeien leren?
Of toch de Bijbel nog eens doornemen?

Ik besluit om eens uitgebreid te gaan lunchen, want het miezert, en het is niet zo makkelijk om dan ergens in de middle of Nowhere je boterham op te eten. Hier heb ik een dak boven mijn hoofd.

Er staat een krukje zonder zitting dat zijn beste tijd gehad heeft.
Maar met het boek over duiken
en daarboven op mijn zitmatje creeer ik een heerlijk plekje waar ik – bij gebrek aan een café – maar zelf koffie ga zetten.
Een tafel om mijn gasstelletje op te zetten!

Ik ben dik tevreden, en kan moeilijk weg komen. Dat hoeft ook niet, want het is ‘nog maar’ 10 km, vooral over asfalt. En al te vroeg kan ik ook niet aankomen.

Het is wel geen espresso, maar mij hoor je niet klagen!

Inmiddels is de miezer opgehouden, en moet ik toch maar eens in beweging komen.

In tegenstelling tot gisteren is het vandaag een echte asfaltdag. Soms ook door mij zelf gekozen: het is heel nat, en regelmatig loopt het traject over graspaden. daarvan raken je schoenen binnen 5 minuten totaal doorweekt. Als ik de keuze heb, loop ik om. Over asfalt.

Op een gegeven moment gaat de GR 105 over in de GR 78, het Pelgrimspad. Nu zal het eindelijk drukker worden! :-).

Nee dus. Ik kom nog steeds helemaal niemand tegen!

Het is weer gaan regenen, en ik loop weer diep gelukkig onder mijn parapluutje. Nog even doorploegen over het asfalt, en dan ben ik bij de gite municipal van Montserié. Die is gevestigd onder het gemeentehuis.

Rechts onder zie je het witte briefje, dat mij verwijst naar de gîte.

Ik vind daar een volslagen verlaten gîte :-)! Ik bel met de vriendelijke man van gisteren, en na een half uurtje komt hij eraan met zijn auto, een pak melk in de handen.

Ik ben en blijf de enige, en heb de hele gîte voor mezelf alleen: een wonderlijke ervaring! Ik had verwacht nu in het pelgrimsgedruis terecht te komen, maar verre van dat!

Je zou verwachten dat ik het jammer vindt om alleen in de gîte te zijn, maar eigenlijk vind ik het heerlijk. En het is heel fijn om in de nattigheid niet een tent op te hoeven zetten.

Deze reis blijft een bijzondere ervaring, elke dag rol ik van het een in het ander, ik zou het allemaal niet zelf kunnen verzinnen.

De hele gîte voor mezelf alleen.

Ik ben benieuwd wat de dag van morgen gaat brengen! Dan ben ik van plan naar het klooster in Saint Bertrand de Comminges te gaan. We gaan het zien!

Tot morgen!

Simone

Related posts:

GR10 – Terugblik

GR10 – Terugblik

Lieve allemaal, Ik ben nu zo’n vier weken terug van mijn GR10 avontuur, weer thuis na vele weken dagelijks wandelen,...

1 Comment

  1. Dotty

    The spiritual nugget/poem I find in your post today, Simone:

    This journey remains
    a special experience,
    every day I roll
    from one thing
    to another,
    I couldn’t
    come up with it
    all myself.

    ≠≠≠≠≠≠≠≠

    My journey, thousand of miles away, under very different circumstances, has details of its own, not like yours, but the poem is mine also : )

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *