GR10 – Dag 30 | Van Planes naar Refuge de Ras de la Carança

Jul 26, 2023 | GR10

Lieve allemaal,

Het was fijn om gisteren aan te komen bij gîte d’etape Orri de Planes. Fijne, hartelijke eigenaren, gezellige mensen op het bivakveld, lekker eten. Ik viel dik tevreden in slaap.

‘s Ochtends ging echter om 5.15 uur de wekker bij mijn bivakburen, zij hadden ambitieuze plannen voor die dag en wilde er vroeg uit. Ook ik was meteen klaarwakker en viel niet meer in slaap.

Eigenlijk prima, ik ben daardoor vroeg gaan ontbijten in de gemeenschappelijke keuken van de gite. Maar, hoe vroeg ik ook opsta, ik ben toch steeds zo’n beetje de laatste die vertrekt.

Ik neem afscheid van Sintija, de eerste Letse vrouw die ik tegenkom op het pad. Wat een fijne en optimistische vrouw! Gisteren kwam ik nog een tikje down van de stress van de afgelopen dagen aan. We raakten in gesprek, en door haar positieve houding lost mijn eigen zorgelijkheid een beetje op.

Om 8 uur vertrek ik, en het is werkelijk fantastisch om weer op pad te zijn.

Al snel ligt Planes ver onder me
Prachtig pad
En nog eentje…
Met mijn nieuwe Franse routeboekje
Dit is een orri, een oeroude herdershut

Ik ben ZO blij dat ik ervoor heb gekozen om weer terug te gaan naar de GR10. Het pad is schitterend en ik geniet met volle teugen.

Ik kan af en toe even een tikje verdrietig of teleurgesteld zijn, dat ik relatief maar zo weinig van de Gr10 heb gelopen, en zoveel heb overgeslagen. Dat er zoveel dingen in de weg zaten: uitputting, blessures, en angsten.

Tegelijkertijd realiseer ik me ook dat het misschien wel heel leuk zou zijn geweest, zo’n totaal traject lopen van de Atlantische Oceaan naar de Middellandse Zee. Maar dat het uiteindelijk natuurlijk gaat om elke stap die je zet, elk moment dat je beleeft en er dan ook helemaal ‘bent’, met je hele wezen.

Vandaag is in elk geval een dag dat ik enorm blij ben dat ik loop. Zo dankbaar dat ik dit kan doen! Elke stap telt.

Wat ik me wel realiseer is dat het steeds maar pittig klimmen en dalen uiteindelijk niet mijn voorkeur heeft. Vandaag weer 1200 meter geklommen en 900 gedaald. Ik geniet het meest van de stukken waar het wel stijgt en daalt, maar waarin niet van die eindeloze langdurige stijgingen zitten, zoals bijvoorbeeld naar deze col:

Languit luieren op de col onder mijn pluutje

Tegelijkertijd houd ik van het gevoel van echt in de wildernis zijn, weg van de beschaving. Misschien moet ik eens op zoek naar ‘wilde’ plekken die om te wandelen fysiek minder uitputtend zijn. Misschien in Schotland of Scandinavië. Maar ja, ik houd ook zo van het ruige en rotsachtige van de bergen. Hoe dan ook: ik ben nog lang niet uitgewandeld.

Op een gegeven ogenblik zie ik diep onder me de Refuge de Ras de la Carança liggen.

Net iets onder het midden: de hut!

Hier is een bivakveldje bij.

Ontzettend rotsachtig, dus mijn tent staat er weer schots en scheef bij.

Hoe fijn hij ook is, het is geen ‘vrijstaande tent’: je kunt hem niet oppakken en ermee rondwandelen, zoals bijvoorbeeld met de werptentjes van Quechua, die je hier overal ziet staan. Hij staat niet uit zichzelf strak, dus op zulk oneffen terrein is het zoeken hoe ik hem het beste kan opzetten, soms is dat een hele puzzel omdat op dit terrein ook de haringen niet overal de grond in willen.

Tot slot (en dan ga ik slapen, want ik hen doodop na deze lange wandeldag): ik liep Timothé weer tegen het lijf, de superaardige jonge wandelaar die ik op de tweede dag in Ainhoa tegenkwam, vervolgens in Logibar en nu hier weer. Waar ik steeds stukken oversla loopt hij alles, ongelooflijk!

Hij verwacht de tocht in 33 dagen te voltooien, waarbij ik op 55 dagen had gerekend, zonder rustdagen, wat voor mij totaal onrealistisch bleek.

Mijn vermoedens over de beren bleken juist. Timothé is net nadat hij een warm bad had genomen in de bronnen boven Mérens-les-Vals – waar ik het al eerder over had – naar alle waarschijnlijkheid een beer tegen gekomen tijdens zijn bivak. Niet rechtstreeks, maar hij hoorde een heel groot dier langs zijn tent lopen.

Andere wandelaars die hij ontmoette hebben een beer recht op het pad van de GR10 gezien. Het valt niet meer te ontkennen: beren zijn inmiddels realiteit voor wandelaars in de Ariège – anders dan tien jaar geleden, toen ze zich veel hoger in de bergen ophielden, en niemand er ooit een zag.

Beren ontwijken je als ze een ontmoeting kunnen voorkomen, maar soms als ze je niet zien, ruiken of horen aankomen – omdat de wind de verkeerde kant op staat bijvoorbeeld – schrikken ze, en dat vinden ze niet leuk….

Sommige mensen – zoals Timothé – zijn niet bang. Maar ik ben kennelijk uit een wat ander hout gesneden! 😁

Goed, ik val om van de slaap!

Dankjewel allemaal voor het meelezen en meeleven, dat vind ik zó leuk!

Lieve groet ,

Simone

Related posts:

GR10 – Terugblik

GR10 – Terugblik

Lieve allemaal, Ik ben nu zo’n vier weken terug van mijn GR10 avontuur, weer thuis na vele weken dagelijks wandelen,...

6 Comments

  1. Rymke

    Wat fijn weer om te lezen, ik verheug me er elke dag op! En tja, die beren… Heel wat actie gevoerd vroeger in la vallée d’Aspe, sauvons les ours! Maar ik begrijp je helemaal, ze zijn gewoon net wat te groot uitgevallen om niet op je hoede te zijn!

    Reply
  2. Dotty Seiter

    Your post today brings to mind this part of a favorite poem by e.e. cummings:

    i thank You God for most this amazing
    day: for the leaping greenly spirits of trees
    and a blue true dream of sky; and for everything
    which is natural which is infinite which is yes

    ≠≠≠≠≠≠≠

    Your joy and presence are infectious, Simone : )

    Reply
  3. Jasper Kamperman

    Heerlijk hoe je nu aan het genieten bent!

    Reply
  4. Annet Verbeek

    Goed te lezen Simone, weer op het mooie pad van GR10, waar je zo van geniet. Het is ook zwaar ,1200m omhoog met bepakking . Goede keuze gemaakt om die route in de Ariege over te slaan, geen beren op je pad.
    Prachtige foto’s. Ik geniet mee en je blog leest als een spannend boek.

    Reply
  5. Nienke

    Lieve buurvrouw,

    Hoog tijd om ook eens een reactie te posten. Wat ben ik onder de indruk van de reis! Wauw, super stoer.
    En dan voel jij je “af en toe even een tikje verdrietig of teleurgesteld omdat je relatief maar zo weinig van de Gr10 loopt”?! Are you kidding me? Wees maar vooral heel trost op jezelf en geniet! Veel liefs, Nienke

    Reply
  6. Tiets

    Het is een spannend boek. Kan niet wachten op de volgende dag. Wat een goed besluit heb je genomen. Zo dapper.

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *