GR10 – Dag 33 | Van Refuge de Mariailles naar Refuge de Cortalets

Jul 29, 2023 | GR10

Lieve allemaal,

Vandaag een prachtige dag. Ik begin eindelijk het gevoel te krijgen dat ik in de pas loop met mezelf. Dat ik helemaal tevreden loop, zonder zorgelijke of onzekere ondertoon.

Ik vraag me af hoe dat komt. Mogelijke redenen zijn:

1.

Ik heb het idee dat het terrein wat makkelijker wordt. Ook al zijn de steigingen nog steeds rond de duizend meter per dag, ze lijken wat af en toe wat vlakker te zijn – langere periodes van min of meer met de hoogtelijnen mee lopen, in plaats van dwars erop.

Ik merk dat ik het vlakkere lopen veel fijner vindt. Ook al zijn de paden nog steeds rotsachtig, en moest ik vandaag over aardig wat puinhellingen heen, ik kan dat een stuk beter aan dan het vele intense stijgen. Ik kom dan meer in de flow van het lopen.

Vandaag had ik voor het eerst het gevoel dat het lopen als vanzelf ging. Redelijk laat in het traject, me dunkt.

Ik had tot nu toe ook steeds niet het gevoel dat ik een betere wandelconditie kreeg. Waarschijnlijk omdat ik – hoeveel ik ook ‘trainde’ door veel te lopen, ik kwam nooit voorbij het punt dat ik in mijn ‘comfortzone’ kwam, waarin het lopen als vanzelf ging.

Vandaag dus af en toe wel. Ik ga daar zeker op letten bij een volgende tocht. Alhoewel: ik zeg dat nu leuk, maar dikke kans dat ik wel weer zwicht voor de bergen. Het terrein was zo ruig vandaag, zo ver van alles, ik vind dat zó mooi!

2.

De weersverwachting was beter: geen of nauwelijks onweer in de lucht. Alhoewel ik vandaag ook voor het eerst dacht: ‘Laat dat onweer maar komen’. Maar ik piep vast anders als het boven mijn hoofd losbarst!

3.

Maar het allerbelangrijkste is denk ik: het einde is in zicht. ‘Het paard ruikt de stal’ zou mijn vader zeggen.

Leander wordt 8 augustus 17. Steven en Leander maken een samen een rondreis door Frankrijk, en als ik de 7e naar hen toe reis, kunnen we Leanders verjaardag in elk geval met drie leden van het gezin vieren – het vierde is tegen die tijd op driekwart van haar Camino de Santiago.

Ik denk dat één van de onzekere aspecten van deze reis was dat hij onoverzichtelijk lang was. Ik zou dat de volgende keer anders doen – tenzij het pad weer minder complex is. Ik heb gemerkt: één, twee of drie onzekere factoren kan mijn geest aan, maar als het er meer worden, wordt het zwaar.

Ik heb nu nog acht dagen voor de boeg, en ik ben van plan daar ontzettend van te gaan genieten!

Weer zo’n schitterend pad!
Rotspartijen om overheen te klauteren.

Het eindelijk aangedurfd om met minder water te lopen, en dus water te zuiveren.
Prachtig uitzicht.
Relatief vlak lopen. Zo mooi, die ruige rotsen!
Grote rots.
Paadje dwars op de helling
Af en toe breekt het landschap even open.
Nog een grote rots.
Mijn rugzak
Wat staat mijn tentje toch weer mooi, op het bivakveld bij Refuge de Cortalets

Uitzicht vanuit mijn tent

Heel veel liefs,

Simone

Related posts:

GR10 – Terugblik

GR10 – Terugblik

Lieve allemaal, Ik ben nu zo’n vier weken terug van mijn GR10 avontuur, weer thuis na vele weken dagelijks wandelen,...

2 Comments

  1. Weia

    Wat een plekken!!

    Reply
  2. Dotty Seiter

    Your backpack is so exquisitely compact, Simone!

    Love the view from your tent.

    You are walking! Enjoying!

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *