GR10 – Dag 34 | Van Refuge de Cortalets naar Refuge de Batère

Jul 30, 2023 | GR10

Lieve allemaal,

Vanochtend bij het wakker worden was het toch weer koud, dus snel de jas aan plus de regenjas er overheen.

Hoe graag ik ook zou willen kunnen zeggen dat ik altijd als een van de eerste wandelaars weg ben, is dat nooit het geval. Ik ben bijna altijd een van de laatsten.

Nou kan dat natuurlijk aan mijn verregaande sloomheid liggen, en dat is voor een gedeelte denk ik ook zo, maar vanochtend bedacht ik me opeens ook: ik vind dit een van de leukste onderdelen van het kamperen.

Langzaam wakker worden, de tent open ritsen, naar buiten kijken, nog eens naar buiten kijken, langzaam tot het punt zien te komen dat ik mijn kooktoestelletje aan de praat krijg, thee zetten. Ik kan daar intens van genieten.

Wat daarbij helpt, is dat mijn tent een zogenaamde zijslaper is. Tot nu toe heb ik altijd een tent gehad met een voorportaal. Als je in je tent was, dan was je ook echt in je tent, en moest je door het voorportaal om naar buiten te komen. En eenmaal buiten was je ook buiten, en moest je je schoenen en jas en dergelijke allemaal al aan hebben.

Bij deze tent is de uitgang aan de zijkant. Daar zit ook het portaaltje. Dus ik kan vanuit mijn slaapzak lui liggend naar buiten kijken. Echt zo fijn!

Thee zetten doe ik dan ook met mijn benen nog in de slaapzak, allemaal zo heerlijk kneuterig. En waarom zou je haasten als dit een van de leukste onderdelen van de dag is?

Nou ja, er is natuurlijk wél een goede reden om op tijd op te staan. Hoe later je bent, hoe harder de zon gaat branden, en als je een lange etappe voor de boeg hebt, dan is het pas laat voordat je aankomt.

Maar vandaag mist het, dus het is niet warm. en ik heb een bescheiden etappe te gaan, dus ook dat is geen reden tot haast. Dus ik geniet extra van mijn slome ontbijt.

De zon lijkt door te komen op het bivakveld. Maar doet dat uiteindelijk toch niet.
Pad in de mist
Stieren. Achter een hek gelukkig!
Heul grote steen.

Je zou zeggen dat het jammer is om in de mist te lopen. Je weet dat er een spectaculair landschap om je heen is, maar je kunt misschien maar 20 of 30 m zien. Maar op een bepaalde manier kan ik juist erg van de mist genieten.

Alles krijgt een mysterieuze sfeer. De wereld wordt even aangenaam klein. Niemand ziet je, jij ziet niemand. Je wordt op een prettige manier op jezelf teruggeworpen.

Nog meer mist.

De route van vandaag zou vier uur moeten duren. Maar pas om 17:00 uur ‘s middags kom ik aan. Het is onuitstaanbaar! Ik ben zo ontzettend langzaam! De laatste paar etappes duren elk zeven uur volgens het boekje. Hoe ik dat in een dag moet gaan krijgen weet ik nog niet.

Er lopen hier overal schapen, en ook op het bivakveld ruikt het verdacht naar schapenpoep.

Schaap schurkt zich tegen een paaltje aan.
Uitzicht vanuit de tent. Wonderschoon.

Naast me zit iemand zijn tent op, die ik vaag herken. Het is Daniel! Ook hem kwam ik in de tweede etappe tegen, in Ainhoa, net als Timothé.

Zo bijzonder om iemand na een maand dan nog weer tegen te komen. En hij heeft in tegenstelling tot mijzelf wel elke meter gelopen. Chapeau !

Ik ga eten in de Refuge de Batère. Heel erg gezellig en heel erg lekker.

Alain, de man die ik al dagenlang hink-stap-springend tegenkom.

Er zijn nog heel veel gedachten die ik graag zou willen delen op dit blog, maar het is al 22 uur ‘s avonds, en het is nog tijd om te gaan slapen. Later meer.

Heel veel liefs!

Simone

Related posts:

GR10 – Terugblik

GR10 – Terugblik

Lieve allemaal, Ik ben nu zo’n vier weken terug van mijn GR10 avontuur, weer thuis na vele weken dagelijks wandelen,...

3 Comments

  1. Rymke

    Prachtige rotsen, en fijn dat het zo goed gaat!

    Reply
  2. Dotty Seiter

    The fog can be so magical, and your fog-bound unhurried start to the day sounds wonderful!

    Reply
  3. Weia

    Sloom?? Rustig genietend, de kern van vakantie vieren toch?! Ga zo door!

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *