GR10 – Dag 37 | Van Las Illas naar Refuge d’Albert

Aug 2, 2023 | GR10

Lieve allemaal!

Vandaag wordt een hete dag want er is 37 °C voorspeld. Ik sta vroeg op, zodat ik zoveel mogelijk plezier van de ochtendkoelte kan hebben.

Zoals gebruikelijk ben ik weer het laatste weg, maar dat is niet zo erg, want ik ben van plan om de tweede helft van de etappe te gaan liften. De eerste helft van mijn wandeling gaat naar beneden, het dal in, richting het grensstadje Le Perthus, de tweede helft gaat voornamelijk via asfalt weer naar boven, richting Chalet d’Albert. Dat asfalt hoop ik dus al liftend over te slaan

Ik vertrek, en de natuur is weer adembenemend mooi.

Weer zulke wonderlijke stenen.
Alweer moderne beeldhouwkunst
Magische chaos.
Zulke grote stenen, hoe komen ze daar?

Langzamerhand begin ik nu echt in een heel ander gebied aan te komen. Dit is echt een mediterraan landschap met kurkeiken, stekelige struiken en droge grond.

Kurkeiken
Zó warm!
Prachtig mediterraan landschap.

Het is snoeiheet, de warmte straalt van de stenen af. Mijn parasolletje doet hier uitstekend dienst.

Het landschap is schitterend, de hitte is overweldigend, en voor de zekerheid heb ik drie liter water meegenomen voor de eerste helft van de dag, en die heb ik nodig ook.

Hijg, puf… ik ben helemaal daas van de hitte.

Op een gegeven moment kom ik aan bij Bellegard, het versterkte zeventiende-eeuwse fort van de hand van rijksarchitect Vauban. Ook liggen er nog resten van Romeinse bouwwerken. Deze plek heeft een rijke historie, dankzij de strategische ligging.

In de verte, op de heuvel, het fort Bellegarde.
Resten Romeinse beschaving

Nog een dikke kilometer verder lopen over gloeiend heet asfalt, en dan arriveer ik in Le Perthus. Net zo’n merkwaardig grensstadje als Col d’Ibardin in Baskenland, waar ik op dag 3 was. Nog zo’n oord waar mensen in groten getale hun alcohol en benzine komen inslaan. Ik zie mensen winkelkarretjes vol met flessen Ricard en andere sterke drank de steile helling opzeulen. De prijzen in Spanje liggen lager, en daar willen mensen wel wat moeite voor doen.

Ik ben blij dat ik in Le Perthus niets te zoeken heb, zodat ik meteen door kan gaan. Het enige dat ik doe is de volgende drie liter water tappen bij het kraantje op de grote parkeerplaats die de auto’s van al het winkelend publiek moet herbergen. Ook al ben ik van plan om te gaan liften, ik moet overal goed op voorbereid zijn met deze hitte.

Helemaal gaar!

Ik loop vervolgens onder de grote snelweg naar Spanje door, sla een klein weggetje in, en dan hoop ik maar dat ik een lift kan krijgen.

De grote brug.
Van de andere kant gezien.

Het duurt heel lang voordat er een auto voorbijkomt, maar die stopt dan ook meteen. En brengt me in één klap naar waar ik wezen wil, namelijk Refuge d Albert.

Ik zet mijn tentje op het bivakveld op, blaas mijn matje op, leg mijn slaapzak alvast klaar voor de nacht en leg de rest van mijn spullen ordelijk neer – ik ben tijdens deze tocht getransformeerd van een sloddervos in een maniakale opruimer. Ben benieuwd wat daar eenmaal thuis van overblijft.

Mijn fijne tentje.

Ik ga ‘heel even’ liggen. Dat kon ik kennelijk wel gebruiken, want ik word drie uur later weer wakker, om 18.45 uur, vlak voordat het eten geserveerd wordt in de berghut. Ik ben blijkbaar zo afgepeigerd dat ik zonder me daar van bewust te zijn als een blok in slaap gevallen ben. Mijn lichaam is doodop. Deze tocht moet niet al te lang meer duren.

Ik eet niet vaak mee in de berghut, maar dit is de allerlaatste avond in de Pyreneeën, en waarschijnlijk de laatste kans om samen met mijn zojuist verworven wandelmaatjes Albert, Alain, Daniel en Marco te eten.

Uitzicht vanuit de berghut.

Ik ontmoet tijdens het eten ook nog Kevin, een Nederlandse GR10-wandelaar. Ik had hem nog niet eerder opgemerkt. Hij mij wel, toen ik luid zingend een stuk asfalt weghapte – na eerst zorgvuldig gecheckt te hebben of er niemand voor of achter me liep. Ik had er niet mee gerekend dat iemand ook een haarspeldbocht onder me kon lopen, en zo mee kon genieten van mijn zelfgecomponeerde meesterwerken.

Ai.

Extra gênant omdat ik vaak keihard moet lachen om mijn eigen teksten. Je wordt een beetje simpel in je hoofd als je zolang achter elkaar je enige gezelschap bent. Niemand voor wie je je eigen flauwe grappen wegcensureert. Maar het heeft ook iets leuks en ongecompliceerds. Ik heb eens met tranen in mijn ogen van het lachen in de bus gezeten. Mijn medepassagiers moeten hebben gedacht dat ik niet goed snik was. Maar het kon mij niet schelen. Ik had dikke pret.

Ook de geweldig vriendelijke Spanjaard Javier ontmoet ik voor de laatste keer. Hij loopt de HRP, en de laatste paar etappes van de GR10 en de HRP lopen gelijk op.

Javier en ik.

Javier is een heel ervaren loper, en hij maakte indruk op mij met het feit dat hij heel de (ongemarkeerde) HRP met alleen kaart en hoogtemeter heeft gelopen – iets wat bijna niemand meer doet sinds er GPS is.

Ik realiseerde me toen pas hoe handig zo’n hoogtemeter is. Als je weet hoe hoog je zit, weet je dus ook op welke hoogtelijn je je op de kaart bevindt, en dat maakt navigeren natuurlijk een stuk makkelijker. Voor hem is navigeren op deze manier een groot, interessant spel met kaart, hoogtemeter, ijkpunten zoals bergtoppen, en reeds bestaande paden op het terrein. Kompas heeft hij eigenlijk niet nodig, en GPS gebruikt hij alleen in noodgevallen. Fascinerend!

Javier zegt wel dat op deze manier navigeren een stuk makkelijker is in het hooggebergte, waar je meestal goed in de verte kunt kijken en bergtoppen hebt als ijkpunten. In lager gelegen gebieden vindt hij de GPS toch ook wel een erg fijn hulpmiddel.

Ik herinner me de eerste dagen in Baskenland, middenin de mist, overal kleine koeienpaadjes die je met gemak aan kunt zien voor ‘het echte pad’. Toen was ik maar wat blij met de talrijke markeringen en de GPS, ook al heeft navigatie via de satelliet een stuk minder charme dan de ouderwetse maar onverslaanbare wandelkaart.

Het is leuk om samen te eten met de groep. Ik ben tijdens deze tocht heel veel alleen geweest, en daarbij heb ik me meestal prima gevoeld. Maar omdat er relatief weinig contact met anderen was stel ik deze ontmoetingen nu wel extra op prijs.

Eten met fijn gezelschap.

Morgen is het de laatste dag, daarna gaan de meesten direct naar huis.

Bijna iedereen heeft ambivalente gevoelens over het einde van de tocht. Aan de ene kant heerst er tevredenheid en ook wel trots dat de tocht volbracht is, anderzijds is er teleurstelling over het feit dat het voorbij is.

Het leven in de bergen is prettig simpel: lopen, eten en slapen. Dat is het zo’n beetje. Je bent voortdurend omringd door de meest schitterende natuur die je je kunt bedenken. De overactieve denkmachine heeft de kans om tot rust te komen. En ook al zijn de fysiek inspanningen groot, toch is het vooral Zijn in plaats van Doen, dit in tegenstelling tot in het zogenaamde ‘gewone leven ‘.

Ik ben op dit moment vooral heel blij en dankbaar dat het gelukt is om – al hink-stap-springend weliswaar – bij de Middellandse Zee uit te komen. Ondanks dat ik deze tocht voor geen goud had willen missen, en ik waarschijnlijk met regelmaat weemoedig terug zal denken aan de eenvoud van het leven in de tent en het basale ritme van het wandelen, is het ook goed dat er een einde aan komt. Mijn hink-stap-sprong GR10 had geen meter langer moeten duren.

En daarnaast: ik ben ontzettend blij om weer terug te keren naar mijn gezin. Ik kan niet wachten om ze weer te zien.

Morgen loopt iedereen in zijn eigen tempo de laatste etappe, en inmiddels weet ik wat dat betekent: ik zal als allerlaatste bij de Middellandse Zee aan komen sloffen. Vergeleken met de anderen ben ik onnoemelijk traag.

Daniel, Marco en Alain hameren er echter op dat ik die vergelijking niet moet maken. Daniel is trailrunner, Marco fietst intensief, Alain woont in de hoge Pyreneeën. Alledrie hebben ze uitgebreide ervaring met bergwandelen. Zij vinden mij juist courageuse dat ik met niet veel meer dan wat basale conditie en een zeer bescheiden bergwandelervaring aan de GR10 ben begonnen.

Het is geen vergelijk. Ik mag al heel blij zijn dat ik zover gekomen ben.

Tot morgen, de laatste dag van de GR10!

Simone

Related posts:

GR10 – Terugblik

GR10 – Terugblik

Lieve allemaal, Ik ben nu zo’n vier weken terug van mijn GR10 avontuur, weer thuis na vele weken dagelijks wandelen,...

4 Comments

  1. Rymke

    Bon courage Simone!

    Reply
  2. Dotty Seiter

    Simone, “the big bridge” was so jarring to my senses, and now you have only one day left on the GR10 which feels jarring, too. Did I not think this beautiful pilgrimage would come to its natural conclusion??!

    I am without words as I soak in your journey and begin to adjust to its ending. ❤️

    Reply
  3. Suzanne

    Wauw Simone, je bent als je dit leest er gewoon gekomen! Chapeau meid, wat een ervaring!!! Reis je dan meteen naar huis of tref je de mannen ergens en blijven jullie nog even?

    Reply
  4. Wies Hontelez

    Als je dit leest ben je al aan de kust aangekomen en misschien zelfs wel in gezelschap van je beide mannen. Respect, Simone, je hebt het gered met uiteindelijk heel wat kilometers in je benen. Ondanks alle gemotoriseerde verplaatsingen. ik ben benieuwd wat je van je eigen verslag vindt, als je het weer een keer helemaal terug leest. Heel veel genieten en tgt ook veel twijfels en afzien. En dan toch volhouden. Een gedenkwaardige en mooie zomer! Nu genieten met je familie. Liefs en bedankt voor het mogen meemaken van je reis.

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *