GR10 – Dag 38 | Van Refuge d’Albert naar Banyuls-sur-Mer

Aug 3, 2023 | GR10

Lieve allemaal,

Vandaag de laatste etappe! Het is niet te geloven dat ik het tot hier heb weten te brengen!

Ik sta extra vroeg op, want het wordt alweer een lange etappe. Voor het eerst ontbijt ik mee in de hut, en dat wordt om 6.45 uur geserveerd. Tot nu toe heb ik nog niet ontbeten in een hut, en was ik helemaal tevreden met een kopje thee en een broodje in mijn eigen tent, maar omdat het de laatste dag is vind ik het toch wel leuk om samen met anderen in de hut te eten, ook al bestaat het ontbijt uit witbrood en jam – een beetje karig voor een lange afstandswandelaar.

Mijn wekker gaat al om 5.30 af, want voor het ontbijt wil ik al helemaal gepakt zijn. Dan kom ik er tot mijn grote schrik achter dat er een grote scheur in mijn binnentent zit. Wat!? Mijn mooie tentje, waar ik zo blij mee ben? Ik baal ervan – is hij dan zo kwetsbaar? Heb ik in mijn slaap te hard met mijn voeten tegen de binnentent geduwd? Maar daar zou hij toch niet kapot van mogen gaan? Heb ik veel te veel geld naar tentenmaker Dan Durston gebracht?

Ik slik mijn ontzetting weg, en ga verder met inpakken. Alle kleding en elektronica in de blauwe tas, alle verzorgingsspullen in de groene tas en alle etenswaren in de … De rode! Waar is mijn rode dry-bag? Hoe ik ook zoek, ik vind mijn etenstas niet. Misschien heb ik hem buiten laten staan toen ik hem gistermiddag als een blok in slaap viel?

Ik snap er niets van. Ik ben zo goed georganiseerd momenteel, ik kan toch niet zomaar een complete tas kwijt zijn?

Dan valt het kwartje. Een gat in de tent. Etenstas weg. Eén plus één is twee! Mijn rode tas is weggeroofd door een dier! Ik ben verbijsterd.

Ik pak mijn tas verder in, en loop naar de hut om te ontbijten. Omdat mijn hele etensvoorraad in één klap weg is en ik helemaal niets meer heb, bestel ik bij de huttenwaard een sandwich voor tussen de middag. Ik vertel mijn verhaal, en hij zegt onmiddellijk: ‘Oh, dat is een vos’. Kennelijk zitten hier roofgrage vossen in de buurt, die inmiddels weten dat er in de tenten op het bivakveldje het een en ander te halen valt.

Inmiddels kan ik er de grap ook wel weer een beetje van inzien, hoewel ik nog wel een beetje treur over de eerste beschadiging aan mijn geliefde tentje. Gelukkig betreft het de binnentent, die kan ik vermoedelijk relatief makkelijk zelf herstellen.

Uitzicht vanuit de hut.

Ik neem nog een foto van Daniel, Marco en mijzelf. Samen met Alain – hij staat jammer genoeg niet op de foto – hebben deze mannen mij door de laatste etappes geholpen.

Marco, Daniel en ik.

Dan vertrekken we. In de tussentijd is het gaan waaien en regenen. En niet zo’n beetje! Even denk ik nog dat ik het met mijn parapluutje kan redden, maar binnen de kortste keren wordt duidelijk dat de wind veel te hard is. Het grote ploeteren kan beginnen.

De enige foto die ik neem voordat de regen ophoudt. Mijn vingers zijn te verkleumd en het scherm van mijn telefoon is te nat.

Ik begin in een hoog tempo de berg op te lopen, en houd daar de eerste 4 uur niet mee op, want het is zo koud en winderig dat ik serieus bang ben om onderkoeld raken als ik stil ga staan.

Ik heb alleen mijn T-shirtje aan onder mijn regenjas, niet zo slim achteraf. Maar ik dacht: als je eenmaal loopt dan krijg je het vanzelf warm. Nou, dat is dus niet het geval als het keihard waait en regent.

Maar het is nu te laat om meer kleren aan te trekken. Als ik nu mijn regenjas uit zou doen, zou ik binnen een paar seconden helemaal doorweekt zijn. Op een gegeven ogenblik begint het zelfs te hagelen! Ik weet inmiddels van medewandelaar Katie dat deze hagelstenen gevaarlijk groot kunnen zijn, en ik weet nu ook dat ik mezelf in zo’n geval moet beschermen met mijn rugzak. Het is echt noodweer, maar gelukkig blijft de hagel binnen de perken.

Ik ben blij dat ik niet op een bergkam of op een of ander smal richeltje zit. Ik hoop dat andere wandelaars die op een wat spannender deel van de route zitten in de hut zijn gebleven, maar ik vrees het ergste. Ik kwam er ook pas onderweg achter hoe hard het nou precies waaide.

Langzamerhand raak ik toch doorweekt ondanks mijn regenkleding. Ik realiseer me opnieuw: als ik nu mijn enkel zou verstuiken of mijn been zou breken, zou ik gevaarlijk dicht bij onderkoeling kunnen komen.

Ik heb mijn reddingsdeken na lang aarzelen niet meegenomen, maar Javier heeft me zojuist gezegd dat je die altijd bij je moet hebben in de bergen. Check. Ga ik nooit meer niet meenemen, ook al weegt hij toch weer 50 g. Een reddingsdeken houdt je warm als het koud is, en koel als het heet is. Slordig dat ik die thuis heb gelaten in mijn wens om onder de 8 kilo te blijven. Safety first.

Het is zo vreemd dat je bang kunnen zijn voor onderkoeling, zo dicht bij de Middellandse Zee, terwijl het de vorige dag nog 37 °C was. Nogmaals: de bergen laten niet met zich spotten, het weer is onvoorspelbaar en kan uitermate heftig zijn.

Het duurt uren voordat de regen ophoudt en de wind wat in kracht afneemt. Al die tijd durf ik niet te stoppen met lopen. Langzamerhand breekt de hemel een beetje open, en als ik Banyuls begin te naderen wordt het droog en klaart het langzaam op. De wind is nog fel, dus pas als ik een serie stenen in U-vorm tegenkom waar ik tussen kan schuilen sta ik stil, trek ik mijn regenkleren uit en warmere kleren aan, en eet ik mijn broodje. Het is inmiddels ruim na het middaguur.

Op een gegeven moment kom ik weer in beweging. Gelukkig is het droog gebleven, en trekt de lucht verder open.

Steeds dichterbij kom ik bij de zee. Ik ben in een uitstekende stemming. Het is zo leuk om de zee met elke stap dichterbij te zien komen. Ik ben blij dat ik een dikke week geleden ervoor heb gekozen om weer terug te gaan naar de Pyreneeën, en niet ben overgestapt op een andere GR.

Heel in de verte een baai.
Verticale rotsplaten.
Zo vlak bij de zee zijn de rotsen nog steeds hoog en scherp.
Dan, een stuk dichterbij: de zee.
Nog een dik uur…
De lucht klaart steeds meer op, alsof er niets gebeurd is.

Ook al heb ik lang niet elke meter gelopen, toch voelt voor mij de GR 10 compleet. Ik had geen stap meer kunnen zetten, dit was echt voor mij het maximaal haalbare. Maar elke stap was de moeite waard.

Helemaal happy!

Rond 17.30 uur loop ik de eerste straten van Banyuls binnen.

Het is niet te geloven dat ik het gehaald heb! Ik loop het stadje door, en daar is dan eindelijk het strand.

Dan hoor ik mijn naam roepen. Het is Marco. Zo ontzettend leuk om niet in mijn eentje aan te komen, maar samen met GR10-vrienden het voltooien van de tocht te vieren. Zij waren er overigens al om 14.00 uur. Verschil moet er zijn

Ik loop nog even naar het officiële eindpunt van de GR10, een tegeltableau op het Office de Tourisme, en vraag een vriendelijke voorbijganger om een foto te nemen. Ik ben dit tableau al op allerlei wandelblogs al tegengekomen, en nu sta ik er zelf. Zo leuk!

Marco, Daniel en ik drinken koffie op het terras, alle drie blij om elkaar nog even te treffen. Ook al kennen we elkaar maar nauwelijks, het samen beëindigen van de tocht heeft een band gecreëerd. Jammer genoeg is Alain er niet bij. Daniel heeft het hele strand afgezocht, maar kon hem niet vinden. Dat is jammer, want hij was toch echt een beetje de grootvader van onze trail family.

Dan is het tijd voor Marco en Daniel om de nachttrein te pakken. We nemen afscheid. Ik blijf nog een hele tijd zitten en kijk naar de zee.

Mijn hink-stap-sprong GR10 is ten einde. Het is niet te geloven!

Lieve groet!

Simone

De zee gehaald!

Related posts:

GR10 – Terugblik

GR10 – Terugblik

Lieve allemaal, Ik ben nu zo’n vier weken terug van mijn GR10 avontuur, weer thuis na vele weken dagelijks wandelen,...

10 Comments

  1. Weia

    Gedaan! En een vos vlak bij je! Liefs!

    Reply
  2. Eva

    Wat mooi, Simone! Gefeliciteerd met het halen van je einddoel (én met Leander 🙂

    Reply
  3. Eva

    Gefeliciteerd met het halen van je einddoel, Simone! En met Leander natuurlijk.

    Reply
  4. Ingrid Gorter en Renata Smits

    Geweldig Simone…je hebt het gedaan! Ik vond het fantastisch om je verhalen te lezen en neem mijn petje voor je af….chapeau👏👍👌

    Reply
  5. Nienke

    Hoeraaaaaaa! Gefeliciteerd Simone. R.E.S.P.E.C.T!

    Reply
  6. Jasper Kamperman

    Goed zeg!

    Reply
  7. Rymke

    Gefeliciteerd! Geweldig mooie tocht en wat fijn was het om zoveel daarvan een beetje mee te kunnen beleven!

    Reply
  8. Corinna Volckmar

    Gefeliciteerd Simone! Wat een reis, wat een heftige eindetappes en wat heerlijk om dan aan te komen. Dank voor je blog, ik heb heerlijk meegereisd en meegeleefd!! Liefs Corinna

    Reply
  9. Annet Verbeek

    Yeahhh you did it, wat fantastisch Simone! Een geweldige ervaring je GR 10 tocht. En dat dan op je laatste etappe nog je eten wordt weggeroofd en kom je ook nog eens in een hagelbui, spannend tot het eind jouw GR10. Heerlijk om de cote d’azur te zien 🤗.
    Leuk om zo mee te “reizen” met je.
    Lfs xx

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *