GR10 – Dag 5 | Van Bidarray naar Saint-Jean-Pied-de-Port

Jul 1, 2023 | GR10

Lieve allemaal,

Vannacht opnieuw een korte nacht, daar moet ik binnenkort toch echt verandering in zien te brengen.

Dat ik niet zo goed slaap heeft onder andere met eten te maken.

Het lukt mij niet genoeg om voldoende eten binnen te krijgen, waarschijnlijk door de inspanning kost het me moeite om voldoende happen door mijn keel te krijgen :-). Het gevolg is dat ik ‘s nachts wakker wordt met een rammelende maag. Ik kan er nu nog wel om lachen hoor! Maar ik kan me voorstellen dat ik dat op een bepaald moment niet meer zo leuk vind.

Het komt voor een gedeelte omdat mijn eetpatroon zo weinig gevarieerd is. Thuis kan ik tussen de middag een groentesoepje maken of een tomatensalade. Hier is het toch vooral brood met kaas en pinda’s. Ik zou theoretisch natuurlijk uit eten kunnen gaan zodra ik een dorpje binnenkom. Maar dat zou toch echt een te groot gat slaan in mijn budget. Als ik dat 50 dagen volhoudt zijn we platzak.

Maar goed, Steven heeft me bezworen om af en toe uit eten te gaan – hij is niet zo’n zuunigerd als ik, dus dat moet ik dan binnenkort maar doen. Anders kom ik waarschijnlijk uitgemergeld weer terug in Nederland :-).

Ik kom meerdere mensen tegen die in gites verblijven waar er voor ze gekookt wordt. En als ik ze dan tussen de middag in een dorpje tegenkom, zitten ze heerlijk aan de Franse lunch. Dat wil ik ook als ik later groot ben! 🙂

Ik realiseer me goed dat dit allemaal zelf opgelegde ontberingen zijn. Als ik er klaar mee ben, dan pak ik de trein en zit ik vanavond nog in Nederland. Dan kan ik de koelkast open trekken en is er geen enkel probleem.

Maar ik moet regelmatig denken aan de mensen die onvrijwillig in een tent moeten wonen, en die echt te weinig te eten hebben. Die niet even een portemonnee kunnen trekken om lekker uit eten te gaan. Mijn hart gaat naar hen uit.

Ik had datzelfde gevoel ook, toen ik de eerste avond onder het afdakje bij de kerk in Biriatou mocht slapen. Daar zat ik dan, met al mijn plastic zakken om mij heen uitgespreid. Net een zwerver. Maar mijn zwerverschap is zelf gekozen, en elk moment kan ik weer terugkeren naar het gewone leven.

En de vraag is of men zo toeschietelijk zou zijn geweest als ik niet overduidelijk een GR10 randonneur met een dure rugzak op haar rug was in plaats van zomaar iemand met een verwarde blik in haar ogen en een paar gescheurde boodschappentassen aan haar hand.


Ik maak hier meer mee dan ik zo in de gauwigheid in dit blog kwijt kan. Het is een interessante mengeling van een diep gevoel van verbondenheid met de natuur en alles en iedereen om me heen, en een grote dankbaarheid dat ik deze tocht mag lopen – en dat ik überhaupt leef! – en daarnaast een worsteling met eenzaamheid, onzekerheid, twijfel, uitputting en spierpijn.

En toch kan ik niet anders zeggen dan dat het goed met mij gaat.


Oh ja, ik eindigde gisteravond met de vraag hoe het nou verder moest met aan de ene kant de depressie-opwekkende camping waar de vrachtwagens langs me heen denderen, en aan de andere kant de noodzaak om mijn lichaam te laten herstellen van de niet geringe inspanningen van de afgelopen dagen.


Ik herinnerde me opeens dat Brian – de schrijver van de Engelstalige reisgids – zei dat Bidarray aan de spoorlijn naar St Jean Pied de Port ligt. Een wat groter pelgrimsstadje waar ik waarschijnlijk wat makkelijker een of meerdere dagen kan uitrusten.

Het is een beetje zuur dat ik meteen aan het begin al twee etappes oversla. Maar het is absoluut niet verstandig om vandaag voor de 1300 m klimmen en dalen te kiezen die op het menu staan. Mijn eerste prioriteit is mijn lichaam, dat moet me door de rest van deze weken gaan dragen.

Het is jammer, maar het zou belachelijk zijn om maar dom door te buffelen. En politiek correct geen stukje route te mogen missen. Gelukkig is de GR10 politie ver weg 🙂

Zo, nu eerst spullen pakken, kop thee maken en dan de 4 km naar het station gaan lopen! Tot later!


Ik ontmoet een vriendelijke oudere man die ook de trein moet hebben. Hij overtuigt mij dat de trein niet om 8.59 vertrekt, zoals ik denk, maar om 9.55 uur. Daarop nodigt hij me uit voor een koffie in de stationsrestauratie.

In de tussentijd vertrekt de trein. Je raadt het al – die van 8.59 uur.

De volgende trein vertrekt pas om 12:00 uur. Ik verbijt even mijn teleurstelling, maar herinner me dan het motto van deze reis:

Alles gaat precies volgens plan.

En inderdaad: ik zit hier heerlijk op het stationnetje, voer nog een gesprek met een Belgisch meisje, oefen in de tussentijd mijn Frans, een gratis conversatieles!

Wat wil een mens nog meer.

Mijn uitzicht voor de komende 2 1/2 uur.

Voor de eerste keer tijdens deze reis heb ik mijn warme jas en mijn regenjas aan en mijn muts op.

Het Belgische meisje vertelde mij dat de etappe die voor me zou hebben gelegen heel erg zwaar en steil was. Zij had hem gelopen en was daardoor afgehaakt.

Het bevestigt mij in mijn vermoeden dat ik een goed besluit hebt genomen.

Het is leuk, door dit soort kleine ontmoetingen zoals met die Belgische vrouw en deze Franse meneer leer ik zo ontzettend veel Frans.


Eenmaal aangekomen in Saint Jean Pied de Port ga ik op zoek naar een camping.

Saint Jean Pied de Port

Dan zie ik links en rechts pelgrimsherbergen.

In een opwelling besluit ik in de gite municipal te gaan slapen.

Ik heb een goede nacht slaap nodig, en vanavond gaat het regenen. Die goede nacht slaap valt natuurlijk nog maar te bezien in een gemeenschappelijke slaapzaal. Maar ik waag het erop, en ga in de rij staan

Eenmaal binnen stromen de tranen over de wangen door de gedachte dat ze me misschien niet toelaten omdat ik geen officiële pelgrim ben maar ‘slechts’ een randonneur de GR10. Alle vermoeidheid en intensiteit van de afgelopen dagen komt er uit.

De lieve mevrouw vraagt me om mijn pelgrimspaspoort, mijn credencial, en als ik zeg dat ik die niet heb, dan kijkt me aan met een blik van: doe toch niet zo moeilijk meisje, zo’n credencial is hartstikke leuk. Er zijn natuurlijk heel wat pelgrims die uit principe niet zo’n papiertje op zak willen. Maar zo zit het bij mij niet.

Ik voel me een beetje een ‘sans papier’, en bovendien een oplichter doordat ik mijn ware identiteit als GR10 loper verzwijg.

En ik realiseer me opnieuw dat het lopen van de Camino een heel andere ervaring is dan het lopen van de GR 10.

Je hebt als pelgrim minder natuur om je heen, loopt zelfs hele stukken op asfalt, maar daar staat tegenover dat er een hele community voor je klaar staat. Je hebt elke dag gezelschap, misschien wel meer dan je lief is. En er is een infrastructuur van goedkope herbergen waar je gebruik van kunt maken. Het is echt uniek.

Ik voel me opnieuw verbonden met mijn vader die 20 jaar geleden misschien wel op deze zelfde slaapzaal sliep. Dag papa!

En ook moet ik denken aan mijn dochter, die over een dag of 10 aan de Camino de Santiago begint. Vanuit exact dit stadje. Fantastisch!

De slaapzaal

Ik neem mijn bed in alsof het een fort is. Niemand gaat mij dit bed afpakken! Ik realiseer me hoe moe ik ben. Het is heerlijk om gewoon alleen maar te liggen.

Het uitzicht vanuit mijn bed. Ik heb gelukkig het onderbed
Doodop

Ik ga nu profiteren van het bed dat ik heb, dus blijf niet te lang schrijven. Morgen is er weer een dag. Nog even wat calorieën in de vorm van een taaie croissant wegwerken. En dan naar bed!

Heel veel liefs!

Simone

PS:

De zinnetjes van vandaag (extra veel ivm wachttijd op het station).

  • cette pente est très raide
  • Je suis épuisé
  • Nous avons raté le train
  • Je n’ai pas l’habitude de parler français
  • J’ai le vertige
  • Il fait froid et humide et venteux
  • C’est loin et éloigné
  • Je me sens mal à l’aise
  • je ne veux pas l’inquiéter
  • J’ai mis mon coupe-vent
  • tout se passe exactement selon le plan
  • J’ai une doudoune mais elle est tout au fond de mon sac
  • J’ai apporté ma propre nourriture
  • je pense qu’il fera beau
  • J’espère qu’après 2 semaines à la montagne je serai en pleine forme

Related posts:

GR10 – Terugblik

GR10 – Terugblik

Lieve allemaal, Ik ben nu zo’n vier weken terug van mijn GR10 avontuur, weer thuis na vele weken dagelijks wandelen,...

15 Comments

  1. Ingrid Gorter en Renata Smits

    Ik hoop dat je een goede nacht hebt!

    Reply
    • Annet Verbeek

      Ah zo fijn je blog te volgen! Je maakt wat mee ! Volg je groene hart, maar ook je slimme verstand. Heel goed dat je die steile klim hebt gelaten.
      Geniet !!

      Reply
  2. Simone Nijboer

    Dank jullie! Wat leuk dat je dit blog volgt!

    Reply
    • Wies Hontelez

      Zet hem op, Simone! Je bent een kanjer en hebt al heel wat stappen gezet! Hele, en super-overwinning om twee lastige etappes over te slaan. Heel herkenbaar dat je dat eigenlijk niet wilt en het getuigt van wijsheid dat je dat hebt gedaan. Chapeau! Ik trakteer je op een petit café. Geniet ervan, daar gaat het tenslotte om, toch?

      Reply
      • Simone Nijboer

        Hoi Wies, dank je wel! Ik heb de link naar de koffie weer weggehaald, ik begreep van Ellen dat je dan je hele hebben en houwen moest invullen, met telefoonnummer en al erbij. Daar houd ik toch niet van geloof ik :-). Misschien vind ik nog een alternatief. Dikke knuffel en fijne zomer!

        Reply
  3. Karin

    Fijne wandeldag vandaag. Alles gaat volgens plan:)

    Reply
  4. Petra

    Wow Simone. Ik wist niwt eens dat je dit bent gaan doen. Zeer veel bewondering voor zo’n avontuur. Ik wens je heel veel kracht, inspiratie en mooie ontmoetingen.

    Reply
  5. Krijn

    Ha Simone, interessant wat je beschrijft. Je gaat door het – zelfverkozen- diepe en dat verbindt jou op intense wijze met anderen, die daar niet voor hebben gekozen. Het is idd wel goed om bij tijd en wijle goed te eten en te rusten. Je hebt geen grammetje teveel he! Ik wil je graag volgen, dus brand maar los.

    Reply
  6. Marieke

    Ik hoop dat je goed slaapt en zoals je al zegt: goed voor je lichaam zorgt, om ook van dit avontuur te kunnen genieten

    Reply
  7. Eva

    Zo fijn om te kunnen zien dat alles en tegelijkertijd niets volgens plan gaat 🙂 Bonne route! x

    Reply
  8. Marianne Mooijer

    Hoi Simone, Ik ben je tocht pas sinds vandaag aan het volgen. Zwaar maar prachtig met ups en downs, zoals zo’n tocht gaat. Zorg goed voor jezelf. Af en toe heb je een dag rust nodig. Zeker in het begin, als je nog moet wennen en opbouwen. Bonne route!

    Reply
  9. Dion Nijland

    Leuk te lezen Simone!
    Benieuwd naar t vervolg.
    Mooi dat je dit doet.
    Groeten Dion

    Reply
  10. Helen van Dijk

    Ha Lieve Simone
    Ja dit is echt pelgrimeren. Het afzien, mooie zware en ook slimme leven als wandelaar! Oh ja en dan juiste in die impercte zaken de mooiste ontmoetingen. Haha en dat je dan een treintje mist 🤣. Dat zij zo! Veel plezier en genieten van het goede! Helen

    Reply
  11. Dotty Seiter

    Simone, everything is going exactly as it is going. And you, bold adventurer, whole-hearted pilgrim, are fully on your path : )

    Reply
  12. Suzanne

    Hoi Simone,
    Wat een avontuur!! wat schrijf je dat prachtig en wat maak je veel mee, in alle opzichten! Ik ben vandaag 10-7 pas aan je blog begonnen. Eerder geen tijd, want allerlei werk moest af dus stressen, het halve land door racen en talloze afsluitende vergaderingen en werkborrels. Precies wat jij niet mist! Nu lig ik op apegapen en lees ik jou en reis ik een beetje mee.
    Voordeel is wel dat de harde doekoe nu binnenrollen. Al vanaf het begin van je blog kijk ik met argusogen naar die droge broodkorsten. Zelfzorg is naar je intuïtie luisteren maar ook je lichaam goed voeden. Ga alsjeblieft zms een enorme salade eten, met vette kazen er in! XXX

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *