GR10 – Dag 6 | Van Saint-Jean-Pied-de-Port naar Gîte d’étape Kaskoleta

Jul 2, 2023 | GR10

Ik heb vannacht beter geslapen dan alle nachten hiervoor bij elkaar. Ik werd wel midden in de nacht wakker, durfde niet op de wekker te kijken. Maar toen ik dat eindelijk toch deed was het 5:40 uur, en om 6:00 uur begint hier toch het pelgrimsgescharrel.

Ontbijt!
Deze poster hing in de eetzaal. Bij die puistenreeks rechtsboven zit ik.

Het is heerlijk om gewoon uit bed te kunnen rollen en het aan het ontbijt te schuiven. Meteen met verschillende mensen in gesprek. Pelgrims zijn een leuk volkje, is mijn ervaring.

De een na de ander vertrekt, lekker vroeg zoals het een pelgrim betaamt. Ik blijf zitten, ik kan geen afscheid nemen van de tafel, de stoel, het koffiezetapparaat en de waterkoker.

Ik heb geen haast, want ik weet dat ik geen zware etappe voor me heb. Tenminste, dat zegt Brian, de schrijver van de gids. Een hele hoop asfalt vandaag! Heerlijk!

Er staat wel dat ik toch 900 m moet stijgen, maar als hij zegt dat het een lichte etappe is, dan geloof ik hem.😁

Maar op een gegeven ogenblik moet ik er toch aan geloven, als ik na 10 uur vertrek gaat het laat worden. Want Brian zegt dat je er vijf uur over doet. En de ervaring leert dat ik dat aantal uren moet verdubbelen… 😁

Een laatste blik op de slaapzaal. Boehoe, ik ga je missen!

Als laatste op zoek naar een stokbrood. Nog even het dorpje door.

Wat houd ik toch van Frankrijk!
Spiritualiteit en commercie gaan hier hand in hand.
Hoe ga ik deze broden in mijn rugzak proppen?
Nou zo!

Ik vind het al te jammer om mijn chocoladecroissant zonder koffie erbij op te eten, dus ik loop op de terugweg nog even naar de gite voor een laatste bakje.

En nog even naar de wc. Wie schetst mijn verbazing? Daar ligt nog mijn ziploczakje met toiletspullen.

Dat was een vervelende verrassing geworden als ik daar niet achter was gekomen. Een kleine ingreep van boven…

Wie had kunnen denken dat ik zo van vlak asfalt zou kunnen houden?

Ik loop door het prachtige Baskische landschap.:

Het regent af en aan. Mijn paraplu blijkt inmiddels zijn gewicht in goud waard. Ik blijf relatief droog zonder me in plastic te hoeven hullen. Onder mijn paraplu eet ik het laatste verse fruit voor de komende dagen.

Na een flink eind klimmen arriveer ik bij de refuge Kaskoleta. Daar mag je bivakkeren. Er staat een informatiebord met een betonnen bank op een heuvel. Ik heb de wereld helemaal voor mezelf:

Eerherstel voor het bouillonblokje!

Ik zet mijn tent op en kook mijn potje. Het landschap ligt aan mijn voeten. Ik moet weer aan mijn vader denken: liefhebber van het landschap. Hij zou dit fantastisch hebben gevonden.

Het is tijd om te gaan slapen.

Tot morgen!

Liefs

Simone

PS

Geheel tegen mijn voornemen in geen Franse zinnetjes vandaag. Te druk…

Related posts:

GR10 – Terugblik

GR10 – Terugblik

Lieve allemaal, Ik ben nu zo’n vier weken terug van mijn GR10 avontuur, weer thuis na vele weken dagelijks wandelen,...

3 Comments

  1. Wieneke

    Klinkt goed Simone! Hoera voor de nachtrust 🙂

    Reply
  2. Annet Verbeek

    Toeval bestaat niet, terug gaan voor een kopje koffie en dan je toilet spullen zien liggen.
    Mooi landchap, vroeger ook met mijn ouders in Baskenland geweest.
    Herkenbaar je herinneringen aan je vader, die samenvallen met de liefde voor het landschap. Mooi beschreven, ik geniet mee .

    Reply
  3. Dotty Seiter

    Simone, you have embarked on no small adventure. Such a wide open heart and head you bring to these wide open expanses of earth and sky. Such emptiness of knowing what is next, such fullness of being.

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *