GR10 – Dag 7 | Van Gîte d’étape Kaskoleta naar Zone de Bivouac Chalets d’Iraty

Jul 3, 2023 | GR10

(Door gebrek aan bereik pas gepost op dag 8)

Vandaag stond in het teken van de mist.

Dit was mijn uitzicht bij het opstaan, in de vier windrichtingen:

Hoe later het werd, hoe dikker de mist.

Een hele dag in de mist lopen kan een beetje eenzaam voelen. Daardoor extra leuk als je zomaar met mede-wandelaars in gesprek raakt.

Pedro gaf mij meteen een aantal waardevolle adviezen over waar de route door grote hoeveelheden modder onbegaanbaar is en hoe ik er het beste omheen kan lopen.

Met deze twee vriendelijke Engelsen had ik nog genoeg gespreksstof voor een paar uur. Dan is het jammer dat ik niet van gîte naar gîte loop, want dan krijg je er zulke gesprekken gratis bij.

Daar staat tegenover dat voor mij bivakkeren in de natuur – zoals gisteren – een van de mooiste dingen is die ik kan bedenken.

Elk voordeel heeft zijn nadeel. En andersom.

Daarna weer terug de mist in. Rare gewaarwording, opeens loop ik in niemandsland.

En vind ik alles opeens heel zwaar. Waarom doet een mens zoiets? Dit is te zwaar en te eenzaam. Ik ga Banyuls nooit halen!

Op zo’n moment loopt mijn vader even met mij mee. De tranen die er vorig jaar nog niet uit konden komen, komen er eindelijk uit.

Hij spreekt me moed in en is trots dat de volgende generatie ook lange afstands-wandelt. En binnenkort de generatie daarna ook en wie weet wat er nog volgt.

Achteraf ben ik blij dat ik precies op zijn sterfdag ben vertrokken. Hij geeft het stokje door.

Eindelijk ben ik over de mistige col heen en daal ik af naar chalet Pedro. De koffiemachine is eigenlijk al uit maar het meisje achter de bar ziet hoe moe ik ben en zet hem weer aan.

Iedereen is zo aardig hier!

Zometeen nog 600 meter lopen en dan kom ik bij de zone de bivouac aan. ben benieuwd!


Het is een heel fijn bivakveldje, met ook nog eens warme douches en toiletten!

En dan loop ik Daniel weer tegen het lijf – de wandelaar die ik op dag 2 in Ainhoa ook al tegenkwam. Zo leuk! Waar ik twee dagen heb overgeslagen heeft hij wél alles gelopen.

Hij heeft zijn tent al opgezet, en ik loop met hem mee naar het bivakveld.

Mijn tentje staat helemaal achteraan.

Maar er is geen mobiel bereik, en dan merk ik dat ik een dag als deze het mis dat ik niet even kan bellen met de thuisbasis.

Tot morgen! (Nou ja, dit blog posten lukt ws ook pas morgen. 😁 )

Simone

PS: mijn zinnetjes:

  • Il est lourd, physique et émotionnel
  • Si j’avais su à quel point ce serait difficile, je ne l’aurais pas commencé
  • C’est donc une bonne chose que je ne savais pas, car je suis content de le faire.
  • Vous aimez cette tente ?
  • Mon père est décédé l’année dernière
  • Il était aussi un randonneur longue distance
  • Mes enfants et mon mari me soutiennent
  • Chaque jour, j’expérimente de nouvelles choses
  • je te souhaite un beau randonné
  • Je me sens un peu seul à ce moment

Related posts:

GR10 – Terugblik

GR10 – Terugblik

Lieve allemaal, Ik ben nu zo’n vier weken terug van mijn GR10 avontuur, weer thuis na vele weken dagelijks wandelen,...

5 Comments

  1. Ingrid Gorter en Renata Smits

    Mooi Simone!
    Mooi om zo veel mee te mogen leven en lopen❤️

    Reply
  2. Wieneke

    Wat een prachtige bivouac! Mooie foto’s en verhalen.

    Reply
  3. Jasper

    Heel bijzonder dat je zo’n steun van je vader ondervindt, en dat ook het verdriet er een beetje uitkomt. Take it easy en dan kom je er vast sterker uit dan je erin ging.

    Reply
  4. Eva

    Liefs!

    Reply
  5. Dotty Seiter

    From the novel All Over Creation by Ruth Ozecki:

    Life is evanescent,
    but left to itself
    it rarely fails to offer
    some consolation.

    Thank you for sharing the gifts of fog, loneliness, conversations with other hikers, your dad’s passing of the baton, your breathtaking tent site, the girl behind the counter who turns the coffee machine back on.

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *