GR10 -Dag 8 | Van Zone de Bivouac Chalets d’Iraty naar Logibar

Jul 4, 2023 | GR10

Gisteren was een beetje een verdrietige dag, en ik viel doodmoe in slaap. Geen mobiel bereik betekent ook niet ‘s avonds nog tot laat op een schermpje staren, en dat is waarschijnlijk goed, want ik heb de hele nacht aan een stuk door geslapen, en werd om 6.30 uur van de wakker wakker.

Ik voel me een heel ander mens dan gisteren, eigenlijk heel tevreden, en blij en dat is wel een van de dingen die ik hier leer: alles is aan verandering onderhevig.

Waar ik me het ene moment nog verdrietig en alleen voel, heb ik het volgende moment een heel erg leuk gesprek. En zoals nu: ik doe mijn tent open en kijk zo de prachtige natuur in.

Di zijn mijn buren vandaag…

Ik word steeds handiger in het opbreken van mijn tent. Ik weet steeds beter hoe ik alles het beste kan inpakken, en hoe ik kan zorgen dat ik overdag zo handig mogelijk bij mijn spullen kan.

Ik doe mijn best om goed te ontbijten, en tot mijn verbazing lukt het beter dan hiervoor.

Achteraf denk ik dat ik al met al toch veel stress hebt gehad. En dat er letterlijk een knoop in mijn maag zat.

Niet zozeer omdat ik enge dingen tegen kwam zoals enge mannen, het soort dingen waar je als vrouw wordt geleerd voor op te passen.

Maar eerder allerlei praktische dingetjes, zoals: vergeet ik niks? Zo had ik in de refuge in Saint Jean Pied de Port bijna mijn stekker in het stopcontact laten zitten. De snoertjes had ik wel ingepakt, maar zonder stekker valt het hele electronica-bouwwerk in duigen. En hier zijn niet zomaar allerlei winkels in de buurt waar je er vervanging voor kunt vinden. Iets kleins vergeten of kwijtraken betekent meteen een probleem.

Een ander ding is het opladen van mijn powerbank. Mijn telefoon is alles: reisgids,wandelkaart, gps, computer, adresboek. Ik heb een knol van een power bank gekocht, dus hij is niet zo snel leeg. Maar ik waak als een tijger over de cijfertjes die aanduiden hoe vol hij is. Waar het maar even kan, vraag ik of ik mijn powerbank kan opladen.

Tijdens een koffie in een café…

Ik denk dat al dat soort kleine dingen mij heel veel stress hebben gegeven, en dat die na een week een beetje van mij af aan het vallen zijn.


Ik ben alweer vroeg op weg, en al snel loop ik weer in de mist. Ik kan de mist eigenlijk wel waarderen, het heeft een heel eigen magische schoonheid.

Ik hoop dat restaurant d’Iraty open is, en ja hoor!

Ook al is het een herrie van jewelste, omdat de loodgieter met een of andere lawaaierige klus bezig is, ik zit diep gelukkig achter mijn koffie, en daarna achter mijn tweede koffie.

Ik kan me moeilijk toe zetten om weer door te lopen, maar ik ga zo meteen toch vertrekken.

Ik loop (best wel) vrolijk de mist weer in. Baskenland staat bekend om de brouillard (mist), maar ook om de crachin (een soort regenachtige wolk van vochtigheid, waar je niet echt nat an wordt in eerste instantie, maar als je er lang inloopt raak je helemaal doorweekt.

Ook al komt de crachin van alle kanten, door de paraplu blijft mijn hoofd droog en loop ik in mijn kleine mistige wereldje met een beschermende koepel over me gen.

Het is ontzettend modderig:

In de verte hoor ik geklingel, hier moeten koeien lopen, maar ik zie ze niet.

Langzaam doemen ze op:

Hoe dichterbij ik kom, hoe meer de koeienbellen verstommen. Het lijkt alsof ze hun adem inhouden. Op een gegeven moment is het helemaal stil. Ik spreek de meisjes vriendelijk toe, of ze aan de kant willen gaan, want ze staan midden op het pad. Als ik ze voorbij ben begint het geklingel weer.

Nog even later hoor ik een vreemd geluid. In tweede instantie herken ik het als hoefgetrappel. Een kudde paarden slaat voor mij op de vlucht, maar ik zie de dieren niet.

Dan doemen ze voor me op.

Ik neem alle tijd om ruim om de paarden heen te lopen. Op een gegeven moment ontspannen ze. Ik loop met een grote boog om ze heen, maar ze zijn nieuwsgierig en komen achter me aan. Geweldige dieren!

Dan kom ik op het punt waar Pedro me gisteren voor heeft gewaarschuwd. Als ik hier doorliop zal ik een onvermijdelijke modderpoel tegenkomen waar ik tot in mijn kuiten zal wegzakken.

Ik neem de omweg maar stuit al snel op een barrière:

Ik krijg het niet open, de grendel lijkt wel verroest.

Ik voel de paniek opkomen want het hek is hoog. Ik hoor mijn vader zeggen: rustig. Juist als er dingen mis dreigen te gaan neig ik om sneller te handelen dan goed is. Ik loop achteruit en zie een paadje eromheen

Volgende uitdaging: een boerderij-hond. Ik hoor hem al vanuit de verte blaffen. Het blijken er twee te zijn, die vanuit verschillende hoeken heel gemeen naar me blaffen. Geheel volgens hun instinct proberen ze me te omsingelen.

Godzijdank komt de boer eraan die ze in het Baskisch tot de orde maant. Hij heeft ze maar nauwelijks onder controle. Ik bedank hem in het Frans (waarom eigenlijk, omdat hij heeft voorkomen dat zijn honden me verscheuren?).

Hij lijkt me nauwelijks te verstaan, maar ja, mijn Baskisch is ook niet meer wat het geweest is.

Opgelucht…

Ik ben helemaal blij dat ik dit achter de kiezen hebt, en ik besluit ervan te leren: niet zomaar een omweg nemen, en ook niet zomaar dom op hoop van zegen doorlopen als je geblaf hoort.

Van een medewandelaar hoor ik de dag erna dat hij om die reden pepperspray bij zich heeft, ik ben daar helemaal niet zo’n voorstander van, maar overweeg het nu toch.

Ik loop verder en voor het eerst valt de Pyreneese bloemenpracht me echt op:

Dan klim ik weer naar boven, weer de mist in.

En daar vind ik opnieuw modder, modder, modder:

Boven op de mistige col besluiten opeens dat ik deze nacht in een gite wil slapen. Om in deze mistige nattigheid mijn tent op te slaan, dat is te veel gevraagd.

Ik kijk in al mijn zorgvuldig opgestelde documenten, alwaar alle telefoonnummers en openingstijden en wat een mens nog meer aan informatie nodig heeft te vinden zijn, en vind daar het telefoonnummer van de Auberge Logibar. er is nog plek!

Ik loop zo snel als ik kan (al glibberend door de modder) de berg af. Om 19.00 wordt het diner geserveerd.

Tot morgen!

Simone

Ps: Geen zinnetjes vandaag… wel praat ik veel Frans. Het zet wel zoden aan de dijk dus, die zinnetjes.

Related posts:

GR10 – Terugblik

GR10 – Terugblik

Lieve allemaal, Ik ben nu zo’n vier weken terug van mijn GR10 avontuur, weer thuis na vele weken dagelijks wandelen,...

4 Comments

  1. Ingrid Gorter en Renata Smits

    Wat een mooi verhaal met al die mooie foto’s erbij…alsof ik meeloop( hoewel ik niet van plan ben je dit na te doen😉). Fijn dat de stress wat van je afglijdt!

    Reply
  2. Annet Verbeek

    Prachtig, soms spannend en wat een ervaring Simone. Ik lees je blog graag.

    Reply
  3. Dotty Seiter

    Everything is subject to change.
    Whenever possible,
    I ask if I can charge my power bank.
    I can actually appreciate the fog,
    it has a magical beauty all its own.
    I walk in my little misty world
    with a protective dome over me.

    Simone, outer experience, inward knowing. You have your hands and heart outstretched and wholly open, allowing and receiving.

    Reply
  4. Suzanne

    Je lijkt op allerlei manieren in een ritme te komen. Wat fijn om dat te lezen!

    Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *